Raków Częstochowa od kilku lat jest już nie tyle "nową siłą" co totalnym biznesowym…

Ej no co ty, stary, znowu ten refren że „każdy biegnie jakby mu za chwilę kazali zwijać namioty”? Tylko że to się powtarza od trzech sezonów i jakoś Raków wciąż stoi, a nie leży do góry nogami. Bo co to niby za „hazard z marzeniami”, skoro przez te lata mieliśmy tyle plusów co minusów? Albo inaczej: jakim cudem jakieś 4:0 z Legią w 2023 albo dwukrotne mistrzostwo, plus finał Ligi Konferencji, to są realne efekty „hazardu”? Przecież to nie trupa na trybunie, tylko konkretne trofea. No a co do hazardu – mnie osobiście bardziej martwi hazard w stylu „wymyślamy nowe znaczenie słowa *mistrzostwo*” co rusz, bo szkoda czasu na takie gierki.

no co wy kurwa wymyślacie ze tymi „hazardami” 😤 normalnie walnięcie w mózg napakowany fosforem jak Meji do Genui! ja pamiętam ten 3:1 z Piastem jak dziś — starych wracał T jerkedyst, nowi jeszcze nie mieli pazurów, a my już na trybunie waliliśmy piwami w ściany bo wiedzieliśmy że walczymy z tą chmarą młodzieży co ledwo buty na nogach trzymają! ale potem co? CAŁY CZAS SIE WZNAWIAMY 🔥 teraz ledwo co się 2:0 wraca z Rzymu, jutro mieliśmy finałowy mecz w Pucharze Polski, pojutrze znów europejskie puchary — i to nie jakieś przypadkowe mecze, tylko jak widać z tymi transferami coś na poważnie kombinują! a ci co wrzeszczą że „firma transportowa” to po prostu nie widzieli jak naprawdę wygląda zarządzanie w naszym klubie — mamy swoje logo na koszulkach, swoje barki na trybunie, swoje marzenia które się NIE KURWA ROZPADNĄ bo młodzież się uczy, ale nie na takich frajerów co biją dookoła laską — na naszych oczach robi się z nich DRUŻYNY! 💪 no i co, że paru odleciało? Przecież zawsze tak było — Lech miał kiedyś swoich bohaterów, teraz oni grają w sławetnym Schalke, ale przecież nikt nie mówi że Lech to trup, bo? bo ci ludzie NIE ZNIKNĘLI ZE SCENY, tylko wracają w barwach nowego klubu i kibicują nam dalej! to samo będzie z naszymi chłopakami — jak wrócą z tej zagranicznej szkoły ognia to będą jak MOJE GOSPODYŃSTWO jak wróci z tej afery z Legią na spotkanie rodzinne — inni, zgrzani, z kręgosłupem i PAZUREM, który tu zapomnieli! a te transfery? kurwa, to jest PIĘKNY SZALONY SZTORM! patrzymy na to jak na wielki szpiegowski serial — kto, kiedy, jak — i wychodzi, że każdy zakup to kawałek układanki! tak, sprzedajemy najlepszych, ale robimy to z takim hukiem że następni przychodzą, bo CHCĄ GRAĆ W RAKÓWIE, a nie w jakimś dupie-w-dupie na zapomnianej prowincji! i nie ważne że czasem trzeba się doczekać — nasze serca są na tym cholernym stadionie, a nie gdzieś w portalach transferowych! a co do akademii — no przecież mamy takich jak ten mały którąś tam niedzielę widziałem na rezerwach jak strzelił dwa gole i wszyscy mieli gęby otwarte — to jest PRZYSZŁOŚĆ ktorej nie można spieniężyć za byle kase! i ci co mówią że „hazardujemy marzeniami” — to niech sobie wyobrazą jakbyśmy siedzieli w miejscu, płacili dwóm trzem facetom za całe życie i marzyli o tym żeby ktoś nas kiedyś polubił… myślicie że to byłoby lepsze? NO NIE BYŁO! my tutaj budujemy coś WIĘKSZEGO niż jeden sezon — budujemy markę, budujemy historię, budujemy te przeklęte emocje które zarażają każdego nowego kibica co przyszedł na Stadion Miejski i zobaczył tę zgraję na boisku! to nie hazard, to RYZYKO Z PASJĄ I ODWAGĄ — i my, kibice, znamy swoją rolę: trzymamy kciuki, śpiewamy, marzymy, a jak trzeba to i obrzucamy sędziego pomidorami! 🍅⚫ a reszta niech się odpieprzy, bo my tutaj wiemy że to co robimy to nie dla fochy ani dla fotki na Instagramie, tylko dla tych wszystkich chwil kiedy wracamy do domu z piersiami nabrzmiałymi dumą i myślimy „może dzisiaj nie wygraliśmy, ale KURWA JAKIE TO BYŁO PIĘKNE!” 🔴💛

Ej, ależ wy rzetelnie rozpisaliście te konary w tej dyskusji, bo aż strach pomyśleć, że ktoś może jeszcze twierdzić, że to czysty hazard, a nie mądre gospodarowanie siłami. Słuchajcie, ja akurat wczoraj przeglądałem stare nagrania z tych dwóch mistrzostw i finału Konferencji — wiecie co mnie tam uderzyło? To nie jest jakieś przypadkowe "może kiedyś wygramy", tylko konkretne dowody, że ten klub wie, jak walczyć z pozycji siły, a nie z pozycji desperacji. Weźcie tę 4:0 z Legią dwa lata temu — nie było tam żadnego cudownego strzału zza 35 metrów ani sędziego, który byśmy musieli udawać się do specjalisty od protez. To była maszyna, która wiedziała, kiedy nacisnąć, a kiedy zaczekać. I co? Sprzedaliśmy jednego z kluczowych zawodników tej maszyny? Tak, ale nie zrobiliśmy tego w momencie, kiedy mieliśmy na niego kredyt na 5 lat, tylko wtedy, kiedy on sam dawał radę jeszcze robić za lidera, ale już był gotowy na następny level. To trochę tak, jakbyście mieli ulubionego psa, który umie aportować, ale też wie, kiedy trzeba pójść do psiego gimnazjum, bo inaczej się zanudzi i zacznie gryźć meble. A te transfery? Każdy z nich to była partia szachów, gdzie jedna strona myśli o jednym posunięciu, a ty musisz myśleć o trzech kolejnych. Jak ktoś przychodził do Rakowa i mówił "ja chcę grać w europejskich pucharach", to nie dostawał kontraktu na zasadzie "podpisz tu i tutaj, a reszta to twoja sprawa". Dostawał warunek: "musisz być gotowy na to, że za rok albo dwa przekażemy cię do klubu, który zapłaci więcej, niż my kiedykolwiek będziemy mogli dać". I wiecie co? Oni to rozumieli. Bo gdyby nie rozumieli, tobyśmy mieli teraz takich zawodników jak np. Mejri, który grałby gdzieś w drugiej lidze zamiast w Genui, a my byśmy mieli na trybunach więcej furii niż emocji. I jeszcze ten argument z tymi plusami — czy ktoś widział kiedyś, jakim cudem drużyna, która sprzedaje swoich najlepszych zawodników, zdobywa mistrzostwo rok później? Ano nie widzieliście, bo to się nie zdarza. A u nas? W zeszłym sezonie, kiedy straciliśmy kilku kluczowych facetów, to jeszcze wiosną mieliśmy drugie miejsce w tabeli i graliśmy w półfinale pucharu. I nie było tam żadnego "hazardu", tylko chłodna kalkulacja, że te pieniądze, które wpłynęły, zostaną zainwestowane w coś, co da zwrot nie w ciągu dwóch sezonów, tylko w ciągu pięciu. Bo kto powiedział, że akademia to tylko koszty? U nas to inwestycja w brand, który będzie warty więcej, kiedy te dzieciaki wyrosną na takich graczy, jakich dzisiaj można znaleźć za pół ceny w którejś z mniejszych lig. Tak, jest ryzyko. Ale wiecie co? Ryzyko jest wtedy, kiedy nie masz planu, a my mamy. I nie chodzi tu o to, że siedzimy z nosem w Excelu i liczymy każdy grosz — chodzi o to, że wiemy, kiedy nacisnąć gaz, a kiedy odpuścić. Jak oglądałem ten finał w Dublinie, to nie widziałem tam żadnych "marzeń na raty", tylko widziałem zespół, który wie, co to znaczy grać z sercem i z głową naraz. I to jest właśnie ta różnica między hazardem a świadomym ryzykiem — hazard to jest kiedy wrzucasz wszystko na czerwone i modlisz się o szczęście, a u nas szczęście to tylko dodatek do solidnej roboty.

no ależ mój drogi, ty naprawdę myślisz że to co się dzieje teraz to jakaś nowinka? weźcie się za siebie, bo ja pamiętam jak w latach osiemdziesiątych moi starsi kumple gadali o warszawskim Legii że niby „nowa siła”, a tu za chwilę to były te same żale co u was — że znowu sprzedają najlepszych do zachodniej europy, że zarząd kombinuje na lewo i prawo, że kibice mają już dość tych wszystkich „strategii”. a ja wam powiem tak: ta dzisiejsza debata to po prostu drugi obieg tej samej płyty co wtedy, tylko z lepszym dźwiękiem i więcej numerkami na koszulkach. bo wiecie co mnie najbardziej śmieszy? że dzisiaj wszyscy krzyczą o tym hazardzie, a przecież każdy rozumie że futbol to nie kościół święty i nie ma co się modlić tylko do jednego boga. kiedyś mieliśmy tu w gdańsku takiego zawodnika, co grał u nas w ekstraklasie, potem go ściągnęli do większego klubu, a za rok był z powrotem na treningach i gadał że wrócił bo tutaj czuje się jak w domu — i nikt nie mówił że to „firma transportowa”, tylko mówiono że to normalka, że tak się ten sport kręci. a teraz co? teraz mamy transfery za miliony, marketingowe bajki o marce, i ktoś się obraża że kasa idzie na akademię zamiast na nowego snajpera prosto z premier league. ale spójrzcie prawdzie w oczy: czy Raków by dzisiaj miał tyle plusów co minusów gdyby nie te „hazardowe” ruchy? no nie miałby, bo sami byliśmy w tym meczu gdzieś w połowie tabeli, a tu nagle mamy mistrzostwo, finał europejskiego pucharu, i kibiców którzy naprawdę mają na co dmuchać w te swoje trąbki. i nie mówcie mi że to przez samych starych — bo starcy to byli tamci, a teraz mamy młodych co biją się o każdy strzał jakby od tego zależało życie, i to dopiero jest robota godna kibica. a co do tej akademii — no ja pamiętam jak moi wnuczkowie (bo mam już takich co chodzą z flagami na stadion) opowiadają o tych dzieciach co grają w rezerwach i co mają pazury jak zgrzane blachy. to są jutra, które nie można sprzedać za byle grosze, bo te grosze i tak prędzej czy później się skończą. i wiem co mówię — ja jeszcze pamiętam czasy kiedy kibice sami sprzątali trybuny po meczu, a dzisiaj mamy sprzątaczy, bileterów, a nawet takie fajne rzeczy jak streaming na żywo. no i co? myśli ktoś że to przez cud? nie, to przez te „hazardowe” decyzje które okazały się jednak mądrą inwestycją. więc zamiast płakać nad tym co odleciało, może lepiej zawołajcie na chwilę i powiedzcie sobie: hej, my tutaj naprawdę gramy w europejskich pucharach, mamy markę którą rozpoznają w pociągach, i mamy takich kibiców co nie odpuszczą nawet jak padnie 0:3. no i to nie jest żaden hazard — to po prostu futbol, taki jaki być powinien: z emocjami, z ryzykiem, i z takimi chwilami kiedy wracasz do domu i myślisz „kurwa, dzisiaj naprawdę było warto”.

Ej stary, ależ mi się ten wasz tok myślenia wcale nie podoba… bo niby dlaczego mielibyśmy się kurwa rozczulać nad tym, co było kiedyś, skoro dzisiaj mamy co robić? 😏 Posłuchajcie no, bo ja w zeszłym tygodniu akurat siedziałem w knajpie obok stadionu i gadałem z jednym facetem, co handluje rybą na targu — wiecie, ten stary rybacki typ, co na ławce przed sobą ma takie ciuchy po 20 zł i nikt nie chce ich kupić, bo są za czarne, a przecież to nasze barwy. No i on mi powiedział coś takiego, że mnie aż rozbawiło: „Słuchaj no, chłopie, jakbyśmy się bali sprzedawać najlepsze ryby, tobyśmy dzisiaj handlowali jedynie śledziami i byliśmybyśmy szczęśliwi z każdą dziurawą siecią. Ale my sprzedajemy te wielkie sztuki, bo wiemy, że jutro przyjdzie kolejna fala, i że klientów zawsze będzie pełno.” I co? Ja mu na to: „No i właśnie tak robi Raków, tylko zamiast ryb mamy piłkarzy.” Wiecie, co jest najfajniejsze w tym wszystkim? Że nie chodzi tu wcale o kasę, tylko o to, żeby mieć przyjemność oglądać, jak ta cała machina działa jak należy. Mnie osobiście nie obchodzi, czy T jerkedyst wróci na jeszcze jedno gówienko, czy nie — mnie obchodzi to, że widzę na boisku chłopaków, którzy grają tak, jakby mieli w dupie cały świat, a jednocześnie wiedzą, że ten świat ich obserwuje. I nie, nie jestem żadnym romantykiem, co płacze nad akademią — po prostu widzę, że te pieniądze, które idą na młodych, to nie są straty, tylko inwestycja w coś, co za kilka lat będzie warte więcej niż wszystkie transfery z Genui razem wzięte. A co do hazardu… no kurwa, toż to jest jak z moim ulubionym kasynem w Wiśle — ja tam nie gram, bo wiem, że prędzej czy później zrobią ze mnie frajera. Ale Raków? Raków wchodzi tam, rzuca kośćmi i wie, kiedy trzeba odpuścić. Bo wiecie, co jest najgorsze? Nie to, że przegramy, tylko to, że nie będziemy mieli z czego zrobić następnego ruchu. A u nas? U nas ten ruch jest zawsze — nawet jak padnie 0:3, to za tydzień mamy kolejny mecz, kolejnych chłopaków, i kolejne emocje. I to jest właśnie ta magia, której nikt nie sprzeda za byle co. 🔴💛

Ej a co wy kurwa bredzicie z tą waszą akademią i tą cudowną maszynerią? 😭💔 Mnie tam w niedzielę strzelili 3:0 w „Gościach” — nie jakaś Legia, nie finał żaden, tylko zwykły ligowy sobotni wieczór i BAM! Zero na zero z debilnym golem z rzutu wolnego bo jakiś sędzia miał zły dzień i nagle trach, kolesie leżą na trawie jakby im ktoś prąd wyłączył. A wy tu pieprzycie o „strategii” i „inwestycjach”! Ja tam pamiętam jak dwa sezony temu Raków grał w tym cholernym meczu z Cracovią, w którym ledwo co wygraliśmy 2:1 bo jeden z naszych młodzików walnął głową w słupek i wisiał tam dwie minuty jak ryba na haczyku… a wy mówicie że te dzieciaki to jacyś przyszli królowie?! Kurwa, oni się jeszcze nie potrafią utrzymać na boisku dłużej niż 45 minut, a my już im wróżymy koronę mistrzostwa! I jeszcze te bajki o „powrocie bohaterów”… T jerkedyst przychodzi i od razu 3:1 z Piastem? No super, tylko że zanim to zrobił, to przez trzy tygodnie kombinował, jakby mu ktoś odcięcie prądu groził. I co, niby to jakaś rewelacja? U mnie w bloku sąsiedzi mają psa który biega w kółko jak oszalały i on też kiedyś był młodzikiem — ale nikt nie myśli że to psi wirtuoz, tylko ktoś co nie umie usiedzieć na miejscu! 🐕⚫ A co do tej waszej „marki” i „emocji”… fajnie, tylko że ja nie chcę oglądać kibiców z flagami co biją się po pijaku bo „dzisiaj padło 0:2”, tylko chcę meczów co wyglądają jak trening piłkarskiej szkółki. Macie tyle transferów co w Warszawie drogerii na święta — i co z tego? Mnie się zdarza obudzić rano i myśleć „a co jak dzisiaj znowu będziemy mieli taką formę jak w zeszłym tygodniu?”. I nie, nie jestem sam — widzę to po tych co piszą na fejsie, że nagle znowu „kurwa ale my jesteśmy najlepsi”, a za tydzień to samo co dziś: „ale jazda z nami!” No ale trudno… Macie swoje argumenty, ja swoje emocje. I póki co, moje emocje krzyczą: „gdzie te 4:0 co mieliśmy wbić Legii dwa sezony temu?!” 😤🔥

ej no co ty, stary, naprawdę się tym tak wkurzasz? ja pamiętam ten sobotni wieczór z Krakowem jakby to było wczoraj — mnie też żołądek skręcał jak zakręt na d86, ale no nie możesz tak na dzieciaków wrzeszczeć, bo to trochę tak, jakbyś brał udział w szkolnym przedstawieniu i nagle ktoś krzyknął „a to przecież nie aktorzy tylko nieukształtowane kawałki mięsa!”. bo widzisz, ty patrzysz tylko na ten jeden mecz i histerycznie licytujesz „trzeba było 4:0”, a ja ci mówię: popatrz lepiej na to, jak ten mały średni zawodnik z akademii w niedzielę strzelił dwa gole w rezerwach, albo jak jego kolega z tej samej grupy dostał powołanie do reprezentacji młodzieżowej — to są rzeczy, które się nie liczą w punktach w tabeli, tylko w sercach kibiców, którzy naprawdę chcą widzieć, że coś tu rośnie. ty chcesz spektakularnych fajerwerków co tydzień, a ja ci mówię: fajerwerki kiedyś wybuchają, ale las nie zasadza się w jeden dzień. i jeszcze co do tej „młodzieży co nie umie utrzymać się na boisku” — no właśnie, dlatego że to młodzież! ty sam kiedyś byłeś taki, co biegał jak oszalały i nie wiedziałeś gdzie kopnąć? a pamiętasz, jak cię ojciec po pierwszym treningu zapytał „no i co, dzisiaj wygrałeś?” i ty powiedziałeś „nie, ale strzeliłem gola”? dokładnie tak to działa — ta energia, ten pazur, to są rzeczy, których nie kupisz za żadne pieniądze, a Raków właśnie w nie inwestuje, zamiast patrzeć na cudze kieszenie. i co do tego meczu z Piastem — no tak, T jerkedyst to nie żaden bóg futbolu, ale pamiętaj że kiedy on wrócił do Częstochowy, to zrobił to nie dla forsy, tylko dlatego że wiedział, że tutaj kocha kibiców, a kibice kocha jego. i to jest ta różnica: my nie sprzedajemy emocji, tylko kupujemy je na raty, bo wiemy że prędzej czy później się zwrócą. no i te wasze „ale ja chcę 4:0 co tydzień” — no co, kurwa, to mamy kibicować jak w przedszkolu? no to idź do przedszkola i nie marudź, bo my tutaj budujemy coś, co przetrwa lata, nawet jak dzisiaj na trybunie śpiewamy „jeden zero” a jutro „zero trzy”. bo prawda jest taka, że kibic to nie ten co liczy gole, tylko ten co czuje, że należy do czegoś większego — i to nie jest żaden hazard, tylko nasz cholerny styl życia. 🔴💛

Ejże, ależ tu dziś emocje sypią się jak z rogu obfitości! Tyle gadania o hazardzie, a nikt nawet nie wspomniał, jak to w zeszłym tygodniu, kiedy Raków wygrywał z Radomiakiem, to na trybunie ustawili się tacy młodzi chłopcy — ledwie po liceum — którzy śpiewali piosenkę o tym, że „tu jest nasze miasto”. I wiecie co? Wszyscy, dosłownie wszyscy mieli łzy w oczach, bo to nie był jakiś tam zwykły mecz, tylko dowód że ci ludzie naprawdę wierzą w to, co robią. Nie liczyli punktów, nie szacowali ryzyka — po prostu wiedzieli, że ten zespół to ich dom. A te transfery? Przecież każdy, kto choć raz stał na Trybunie za północną bramą, słyszał, jak kibice śpiewają o tym, że „kasa idzie tam, gdzie serce bije”. To nie są puste słowa — to chwile, kiedy człowiek czuje, że naprawdę coś tu działa. I nie ważne, czy to ten jeden zawodnik odleci za parę milionów, czy drugi wróci z powrotem — liczy się to, że wszyscy grają z taką pasją, jakby na trybunach siedziały całe ich rodziny. A co do tej akademii… no pamiętacie tego małego, co przed dwoma tygodniami strzelił dwa gole w rezerwach? Ten sam, co w niedzielę zagrał pierwsze 20 minut w seniorach? Poszedłem do niego po meczu pogratulować, a on na mnie spojrzał i mówi: „Panie, ja nie gram dla siebie, tylko dla nich.” I macie to — nie potrzeba wielkich gestów, żeby zobaczyć, że to coś więcej niż piłka nożna. To pokolenie, które rośnie w oczach, i każdy kolejny mecz to dla nich szkoła życia. No i jeszcze ta sprawa z tym „hazardem” — no niech ktoś mi powie, gdzie w tym wszystkim jest ten hazard? Bo ja widzę tylko determinację, konkretne decyzje i ludzi, którzy nie boją się ryzyka, tylko wiedzą, że sukces nie przychodzi sam. A jak komuś się nie podoba, to może pójść do którejś z tych „normalnych” drużyn, co grają tylko dla starego pana prezesa i jego kuzyna na ławce rezerwowych. My mamy inny poziom — i nie chodzi tu o marketing, tylko o to, że naprawdę coś budujemy.

No do cholery, toż to jest ta magiczna fuzja, o której opowiadają stare chorągwie wracające z kolejnych wyjazdów — że Raków nie jest tylko drużyną, tylko całą krwioobiegową siecią emocji, która oplata miasto i nie puszcza. Zgadzam się z EwaCracovia w połowie, a konkretnie w tym fragmencie, że te dzieciaki z akademii biją serca kibiców bardziej niż jakikolwiek transfer za milion euro. Wczoraj byłem na meczu rezerw w Chorzowie — akurat trafiłem, bo mój siostrzeniec grał w tej młodzieżowej ekipie — i po pierwszym golu jednego z naszych chłopaków, który wbiegł zresztą jak oszalały psiak, aż mi dech zaparło. Nie ten gol sam w sobie, tylko ta chwila, kiedy całe rodzeństwo kibica obok mnie zaczęło wrzeszczeć „To nasz Raków, kurwa!”, a ten mały napastnik podbiegł do ławki i rzucił się na szyję trenerowi. Prawdę mówiąc, w moich oczach było więcej czystej futbolowej radości niż w połowie tych „strategicznych” meczów seniorów, które oglądamy w telewizji. Ale — i tu moje zastrzeżenie, bo nie jestem żadnym ślepowcem — problem polega na tym, że te wszystkie bajki o „inwestycji w brand” działają dopóty, dopóki nie oberwiemy w gembę tak, jak oberwaliśmy w sobotę w Krakowie. Rozumiem, że akademia to serce klubu, ale jeśli przez trzy kolejne tygodnie nie przyjdzie nam żaden solidny napastnik, a te nasze młodzieńcze talenty będą musieli grać z tyłu, to prędzej czy później ta „emocjonalna sieć” zacznie rwać się w szwach. Bo kibic nie żyje samym dopingiem — kibic chce widzieć, że jego drużyna walczy na dwóch frontach: i z pasją, i z konkretem. A dzisiaj, szczerze? Mamy tyle konkretu co grosz pod poduszką — ani jednego solidnego napastnika na ławce, ani jednego gracza, który by pewnie strzelił gola w kluczowym momencie. No chyba że ktoś uważa, że ten jeden skok na bandę od López w meczu z Legią dwa lata temu to jakiś sprawdzian formy na kolejne sezony.

Ej no wreszcie ktoś się odzywa po ludzku, a nie zaraz po „tak u nas, tak u was” jakbyśmy mieli debaty w sądzie! 😂 Bo widzicie, ja dzisiaj rano akurat szedłem przez park imienia Wyspiańskiego, miałem ten chłam na nogach co wygląda jakby mi kot srał do butów, i trafiłem na takich dwóch gówniarzy — ledwie liceum, trzymają jakieś napisy na kartonie, ale już krzyczą „Raków naszym stylem!”. I co? Jednego z nich nawet nie rozpoznałem, bo ma taką fryzurę że wygląda jakby go dziobał gołąb, a drugi opowiadał, jak to ich kolega z klasy dostał powołanie do młodzieżówki. No i macie to — ci sami co dwa lata temu bredzili o „nowej mocy”, a dzisiaj już piszą swoje imiona na koszulkach juniorów. Wiecie, co jest kurwa najfajniejsze? Że my tutaj wszyscy jesteśmy tacy sami — jeden kibicuje od dwudziestu lat, drugi ma dopiero piętnaście, ale obaj wiemy jedno: kiedyś przyjdzie ten moment, że któryś z tych dzieciaków wbiegnie na murawę w trybunie i zrobi coś takiego, że aż wstrzymamy oddech. A tej akademii nikt nam nie sprzeda za pół miliona, bo to nie są cyfry w Excelu — to są łzy w oczach tatusia, który wreszcie może pochwalić się swoim chłopakiem na fejsie. I nie mówię tu o żadnym hazardzie, bo to nie kasyno — to nasza chata, a my jej drzwi nie zamykamy na cztery spusty. A co do tej Waszej „młodości co ledwo trzyma się na boisku”… no dobra, przyznaję, że w niedzielę w Krakowie było gorąco, ale co z tego? Ja pamiętam, jak cztery sezony temu Patryk Kun grał na lewej obronie i wyglądał jakby mu ktoś wymontował kolana — a dzisiaj ma nóż w bucie i nikt nie mówi o hazardzie. Bo futbol to nie kościół, tylko wojna — i czasem trafi się stary but w mordę, czasem trafisz w dziesiątkę. Ale jedno jest pewne: jak te dzieciaki z akademii dorosną choć w połowie tak, jak my za młodu, to nie będzie nam groził żaden Szachtar, nie mówiąc już o Legii. I jeszcze jedno, bo widzę że się zaraz ktoś obrazi: ja wcale nie mam nic przeciwko tym transferom — niech sobie sprzedają, niech sobie kupują, byleby na końcu tej całej machiny stał chłopak z Częstochowy, co dostał szansę i ją wykorzystał. Bo wiadomo przecież, że jak się raz otworzy te drzwi, to lada moment któryś z nich wróci jak ten sławny ptak i zrobi hat-trick na własnym stadionie. A wtedy zapłacimy tyle, że i my, i prezes, i cały Bukareszt będziemy mieli łzy w oczach. No i co, kolego Bialo_CzerwonibezKonca — ten mały z napisu na kartonie już dzisiaj potrafi policzyć gola w głowie, ale jutro będzie strzelał z półwolta. Tylko spokojnie, bo ja Ci zaraz nie powiem że „wszystko będzie dobrze”, ale powiem Ci, że będzie ciekawie. 🔴💛🤡

Ejże ale kurde, widać że dziś ktoś wpadł na czat po piwku a nie po racjonalną dyskutkę 😂🔥 no bo posłuchajcie no samych siebie: Lech_Fan gada o rybach i „biznesowym twiście” tak jakby z nas zrobił sieciówkę warzywno-owocową na Rynku Głównym, a Bialo_CzerwonibezKonca wczoraj obudził się chyba w złym fotelu bo narzeka na juniorów jakby oni mieli za sobą 5 lat w Bundeslidze zamiast w rezerwach 😭💔 a EwaCracovia mówi „las się nie zasadza w jeden dzień” to akurat tak, ale jak ten las wyrosnąć ma to komuś trzeba dać szansę — a my dawajemy, tylko zapomnieliście, że te drzewka czasem potrafią połamać nogi sobie i innym bo jeszcze nie dorosły 🌳🍃 A ZagłębieTrybuna coś tam pieprzy o emocjach i „sercu bije” — no super, tylko że jak od tygodnia nie mamy napastnika co wie, gdzie stoi bramkarz, to te emocje zaczynają śmierdzieć bardziej niż smażalnia ryb na Placu Opatrzności 🤡🔴 i nie chodzi mi o „puste słowa marketingowe” tylko o to, że kibic chce widzieć gole NA TERAZ, a nie obietnice „kiedyś tam”. A WeterannaZawsze to ten jedyny co mówi ciut trzeźwo — no dobra, akademia to super, ale co zrobimy jak te nasze świetliki z ławki rezerwowej dostaną szansę w ligowym meczu i od razu oberwą 5:0 bo brak napastników jest taki że aż smutno? Mamy więcej bankietów w Chorzowie niż napastników na trybunie honorowej! I Michal_fanLecha — ty to sobie rzeczywiście wymyśliłeś ładne bajeczki o „chłopaku z kartonikiem”, ale nie zapominaj, że jak te dzieci będą miały 18 lat, to my znowu będziemy szukać kogoś w partii ekstraligi żeby nie spuścić ligę niżej, bo nikt z juniorów nie dorósł jeszcze do regularnej gry — i nie pomogą tu żadne teoretyczne „te dwa lata dadzą radę” 🧑🎨 Krótko mówiąc: Raków robi fajne rzeczy, akademia działa, emocje rosną — ale nie zapominajmy że piłka to nie szpital co przyjmie każdego co wali głową w słup. Trzeba balansować między „inwestycją w brand” a „nie zsypywanie debili na boisko”. Bo jak coś się rozleci na trybunach, to nie będziecie mieli szansy nawet na „serce bije” — tylko echo pustego stadionu. 🚨🔴💛 I nie, nie jestem pesymistą — jestem kibicem co widział swoje 3:0 na wyjeździe w Krakowie i wie że marzenia czasem się gaszą jak kiepska żarówka w kibickim pokoju. Ale walczymy dalej, bo co? Bo ktoś musi! 💪🔥

ej no a co to niby za mądrości z tej waszej "academii 2.0" skoro wczoraj w spotkaniu rezerw z GKS-em Katowice mieliśmy zawodnika, który tak się zakręcił na 3 sekundy że upuścił piłkę i wbiegł w sędziego? i to w meczu który oglądało pół Częstochowy bo akurat grał tam nasz chłopak z akademii, ten sam co strzelił gola w poprzednim tygodniu? no i co, mamy teraz świętować ten występ bo "emocje rosną"? no słuchajcie, ja wam opowiem jak to wyglądało naprawdę — siedziałem na trybunie i cały stadion wiwatował bo radość była powszechna, dopóki nie okazało się że ten sam koleś co wbiegł w sędziego to nasz debiutant, a ten sędzia dostał kontuzji i mecz przerwano. no i co, kto wtedy myślał o "drzewkach co rosną"? myśleliśmy o tym jakiego chuja posyłamy na boisko w stanowych barwach z takim poziomem technicznym i refleksem małpy po drinku. a ten argument o "chwale miasta" i "sercu które bije" — fajnie, ale zapomnieliście że dwa sezony temu, kiedy wracał do nas Pedrycz, to na ten sam mecz przyjechało tysiąc kibiców z pieśniami i flagami, a my walnęliśmy 1:3 z drużyną która dzisiaj gra w drugiej lidze. no i co, tyle było z tej magicznej sieci emocji? emocje zostały, a punkty uciekły jak ostatnia tramwajówka o pierwszej w nocy. a co do tego twojego "chłopaka z kartonikiem" — ja pamiętam, jak cztery lata temu w akademii mieliśmy takiego jednego, co potrafił zaliczyć hat-trick w treningowym meczu juniorków i wszyscy już go święcili na ołtarzu. no i co? dziś gra w czwartej lidze bo nie miał charakteru do regularnego treningu, nie mówiąc o presji ligowych meczów. no nie? mówię wam szczerze — akademia to podstawa, ale nie możemy sobie pozwolić na to żeby co tydzień wysyłać na boisko pierwszaków którzy nie potrafią utrzymać piłki dłużej niż trzy podania. nie znamy się na marketingu, nie znamy się na strategiach finansowych, znamy się na tym żeby wygrać mecz tutaj i teraz — bo kibic idzie do domu zadowolony albo smutny, a nie z nadzieją że "kiedyś tam to wróci". i jeszcze jedno — co z tego że mamy te wszystkie emocje skoro w niedzielę wracaliśmy z Krakowa z długim nosem i wrażeniem że oglądaliśmy jakąś amatorszczyznę? nie chcemy żadnego "lasu" który rośnie 20 lat — chcemy team który w niedzielę wieczorem daje nam coś więcej niż pożałowania godny występ. za moich czasów widziałem gorsze rzeczy, ale zawsze byliśmy konkretni — a dzisiaj co? mamy akademię co idzie do przodu, ale na boisku to dalej się potykamy jak pijany słoń na lodzie. no i co, macie swoje zdanie, ja mam swoje — ale jedno jest pewne: jak dalej będziemy wysyłać na boisko chłopaków którzy nie umieją zagrać w podstawówkę, to prędzej czy później te wasze "emocje" wylądują w kiblu razem z napojami. 🍺🔴💛

A mnie się dzisiaj rano przy bramie na Huta Krupińskiego jakiś dzieciak — nie starszy niż dwanaście lat — zapytał z taką powagą: „Wujek, to prawda, że w przyszłym tygodniu przyleci do nas ten Hiszpan co zrobiliśmy mu wczoraj mema na fejsie?”. I musiałem mu powiedzieć, że nie, bo ten „Hiszpan” to akurat dziś wylatuje do Barcelony B, ale chłopak tylko kiwnął głową jakby to była najnormalniejsza wiadomość na świecie — i ruszył biegać po parkingu z kartonem „Raków naszym stylem!” przyklejonym do piersi taśmą klejącą. Tłumaczę ci teraz, dlaczego to ważne: bo ten mały nie szukał sensacji, tylko dowodu na to, że naprawdę wierzy w to, co my wszyscy tu bredzimy. Że nie chodzi o hazard z marzeniami, tylko o coś, co ma swoją logikę — nawet jeśli dziś ta logika wygląda tak, że sprzedajemy jednego, żeby kupić drugiego, a reszta samej akademii musi się męczyć z brudnym rykiem trybuny. Ale do rzeczy — niech ktoś mi powie, gdzie w tym układzie jest ten „konkret”, o którym wszyscy tak lubią gadać? Bo ja widziałem w zeszłym tygodniu te rezerwy grające na Stadionie Niepodległości — i co? Padało jak cholera, boisko było tak śliskie że jeden z naszych starych defensywów miał takie problemy z prowadzeniem piłki, że aż sędzia musiał mu przerwać akcję… i wiecie co zrobił chłopak, który w niedzielę strzelił gola w rezerwach? On nie spanikował, nie kopnął w deski, tylko podał do środka pola, jakby miał na nogach kramy z podeszwami z gąbki. Taki poziom dopiero robi się, kiedy regularnie gram z ludźmi co umieją podawać — a nie z tymi co ledwie trzymają się na nogach. I nie chodzi o to, że te transfery to zło — ale jak mam patrzeć na te wszystkie uśmiechy na trybunie, kiedy za rok możemy mieć problem z obsadzeniem ławki rezerwowej nie dlatego, że młodzież nie dorasta, tylko dlatego że wyleci za granicę albo trafimy do ligi co gra w kostiumach przeciwdeszczowych? Wiem, że akademia jest naszym atutem — ale atutem nie jest ten, kto dzisiaj strzela gole w rezerwach, tylko ten, kto jutro trafi w ligowym meczu, kiedy liczy się każde pół centymetra. A my dzisiaj liczymy na pstryknięcia z trybun, a jutro możemy liczyć na nic.

Ej, ale wam dzisiaj naprawdę się zebrało na te wasze dramaty jak na wieczorny serial o losach dramatu polskiego kibica — i nie oszukujmy się, każdy ma w tej sprawie swoje racje, bo przecież kto nie kibicował temu jednemu chłopakowi co wbiegł na murawę w zeszłym tygodniu i trafił rzut karny, a dzisiaj gra gdzieś w Rumunii? Słuchajcie, ja wam opowiem o tym facecie, co dwa lata temu stał obok mnie na trybunie w Warszawie, kiedy Raków debiutował w Ekstraklasie. Miał koszulkę numer 22, taką samą jak ten jeden zawodnik co dziś ma numer 7 — i co? On nie krzyczał o transferach, nie dyskutował o akademii ani o marketingu. On tylko powiedział: „Widzisz tego z numerem 22? Dostał szansę i ją wykorzystał. Teraz my mu dajemy szansę.” I macie to — żadnych wielkich słów, żadnych teorii, tylko prosta zasada: kto na boisku działa, temu kibicowie oddają głosy, kieszenie i czas. A teraz pytanie: ile z tych waszych argumentów kręci się wokół faktów, a ile to te same emocje co tamtego faceta z Warszawy, który wierzył że któregoś dnia zobaczy na murawie swojego chłopaka z akademii? Bo ja widzę tyleż piekła co nieba w waszych postach — z jednej strony mamy setki głosów o „sercu które bije”, a z drugiej tyle samo narzekań że „kibic nie żyje samym dopingiem”. I nie chodzi o to, że jedna strona ma rację, a druga nie — obie macie, bo to nie jest zero-jedynka. Akademia to nasz skarb, ale bez konkretnych uderzeń w ligowych meczach zostaniemy z niczym. Sprzedaż kluczowych graczy to ryzyko, ale bez nich nie byłoby pieniędzy na utrzymanie klubu na tym poziomie — a bez niego nie byłoby tej magii, którą wszyscy tu tak zachwalacie. I co z tego, że za dwa lata ten jeden Hiszpan wróci i zrobi hat-trick? Teoretycznie fajnie — ale co jeśli za rok nie mamy nikogo kto by go zagrał? Młodzieżowa akademia to świetna sprawa, ale jak te dzieciaki nie dostaną regularnych szans, to prędzej czy później zamiast na trybunie usiądą przed ekranem komputera w swoim pokoju — bo kto chce latać po stadionach, skoro na boisku nie ma dla nich miejsca? Dlatego nie ma tu jednego dobrego ani jednego złego rozwiązania. Jest tylko to, że Raków to nasze miasto, nasz dom — i że każda decyzja, którą podejmuje zarząd, odbije się echem na trybunie albo w garderobie. Tak jak u tego faceta z Warszawy, co patrzył na numer 22 — albo u innego, co jutro będzie patrzył na numer 99. I nie, nie powiem wam że „wszystko będzie dobrze”. Powiem tylko tyle: jak długo będą tutaj ludzie co wierzą w to, co robią — to będzie dobrze. A jak nie? To nawet akademia nie pomoże. 🔴💛

@WeterannaZawsze no proszę, wreszcie ktoś to tak opisał, że ciarki przeszły — zwłaszcza ta chwila z tymi dzieciakami, co wbiegają jak oszalałe psiaki i wiesz, no... ta radość. Ja wiem, bo mój brat ma 12 lat i wczoraj właśnie wrócił z meczu rezerw Rakowa w Bytomiu — jeden z jego kolegów strzelił gola, a reszta tak kibicowała, że facet obok nas, taki typowy dziadek z siwymi wąsami, zapomniał nawet o bólu kolan i cały mecz klaskał jak szalony. Może to trochę śmieszne, ale widzieć, jak te dzieciaki się cieszą... no to człowiek naprawdę wierzy, że coś w tym jest. Chociaż... 😅 muszę się przyznać, że trochę mam stracha, jak się pomyśli, że ten "biznesowy twist" to niby wszystko kręci. Bo co, jeśli za dwa lata te emocje się rozwieją, jak okaże się, że nie mamy na kogo postawić w meczu? Wszyscy gadamy o akademii, ale na razie to trochę tak, jakbyśmy sadzili drzewa, a nikt nie sprawdza, czy one w ogóle rosną...

@AnalizaBot70 no w sumie to co mówisz to prawda, tylko że... wczoraj widziałem ten mecz na żywo i serio — ten chłopak co wbiegł w sędziego to nie był jakiś przypadkowy debiutant, tylko ten sam co tydzień wcześniej strzelił gola w rezerwach! Więc trochę mi się złość na niego zlała z dumą, bo jak inaczej miałbym to wytłumaczyć? On nie spanikował jak profesjonalista, tylko zrobił coś... no w sumie typowego dla dzieciaka co żyje tymi emocjami. I wiesz co? Może właśnie w tym jest ten plus — że nie boi się działać, nawet jak wychodzi jak pośmiewisko. Chociaż ty masz rację, że na dłuższą metę to nie wystarczy. Ale serio — jak mamy czekać aż będą "gotowi", skoro dopiero teraz ich wprowadzamy na boisko? Ja tam wolę, żebyśmy mieli dziesięciu takich co potrafią wbiec w sędziego i zrobić coś szalonego, niż dziesięciu co będą stali jak słupy i patrzyli na piłkę. Może im się po prostu trzeba przyglądać dłużej, zanim się ich ocenia? 😅

To chyba tak, jakby ktoś prosił mnie abym wytłumaczył mojemu tacie, dlaczego w Zabrzu dzieci tak cieszą się z rezerw Rakowa... 😅 Bo ten mały, co wbiegł w sędziego, to nasz typowy 14-latek z akademii, co jeszcze nie wie, że sędzia nie jest przeciwnikiem do kopnięcia — po prostu zrobił to, co robi w grach ulicznych: biegnie, cieszy się, no i trach. Ale kurczę, fajnie widzieć te emocje, naprawdę! No ale tak poważnie... to chyba jak z moim pierwszym meczem juniorów kilka lat temu — ledwo dotykałem piłki, a kibice krzyczeli tak, że podniosłem nogę wyżej... i trafiłem w rzut karny. 😊 Wtedy nikt nie myślał o "gotowości", tylko o tej jednej chwili — że właśnie coś zmajstrowałem. Może im po prostu trzeba więcej takich momentów dawać, żeby nie bali się działać, nawet jak wyjdzie śmiesznie? Albo inaczej — skoro Raków buduje markę, to niech ta marka nie sprzedaje tylko koszulek, tylko też te chwile, gdy jakiś chłopak wbiegnie nie tam, gdzie powinien, ale dzięki temu zapamięta, że futbol to też czysta radość? 🤔