Skąd się biorą legendy?

kurde, ale ciepłe wspomnienia, stary!! 🥹🔥 no dobra, ja to jakby te lata 2000-te pamiętam, bo mój stary mnie ciągnął na trybuny jeszcze jak byłem maluchem, że niby "młody chłopak musi znać tradycję", no to siedziałem tam jak ten bocian na gnieździe 😂 nawet nie wiedziałem co się dzieje, ale ten huk, ten zapach kiełbasy, te barwy naokoło mnie... no i pamiętam ten moment, kiedy mi pokazał na trybunie gościa z transparentem "Raków – piękna, niepokorna", a ja pytałem gościa "co to znaczy 'niepokorna'?", a on tylko "zobaczysz, synku, zobaczysz" i puścił mi winkiem 👀 no i się doczekałem, kurna! bo teraz jak patrzę na ten peleton kibiców, co idzie w masce przeciwcovidowej, ale z tą samą dumą co kiedyś... no to mi łzy podchodzą 😭 nasi to naprawdę mają w genach ten nieustający ogień, i nie ważne, co gadają inni, my wiemy — legendy się nie rodzą, one się pieczołowicie budują, a Raków to właśnie taki klejnot, co go każdy kolejny dzień poleruje ✨

a pamiętacie jeszcze te pierwsze wyjazdy w latach dziewięćdziesiątych, kiedy to jechaliśmy w kilkunastoosobowych grupach na jakieś zapomniane spotkania w trzeciej lidze, a bilety biletami, bo to były czasy, że albo ktoś ci je dał za jakąś usługę, albo sam musiałeś w okienko tłuc się godzinami zanim dowiedziałeś się, że jednak nie ma biletów — no i tak sobie siedzieliśmy na trybunie obok paru zakurzonych pijaków, którzy dopingowali w ogóle nie wiadomo kogo, ale i tak czuło się, że tu coś wielkiego kiełkuje. miałem wtedy jakieś osiemnaście lat, facet w średni wieku obok mnie, z brodą do pasa, zerka na mnie i mówi tylko „widziałeś chłopie, ten numer dziesięć? toż to twój rówieśnik, a umie jak diabli” — i miał rację, Boże, miał rację. facet ten, coś tam pogadał o tym, że prawdziwy kibic nie liczy na wygraną, tylko na ten jeden moment, kiedy twoje serce aż zamiera, a on wiem, że czeka na niego setki kilometrów dalej, w tym malutkim mieście, którego nikt nie kojarzy. a teraz? teraz kiedy wracam myślą do tej sceny, to mi się skojarzyło z tymi fioletowymi koszulkami w tłumie na stadione w częstochowie — każdy z nas jest kawałkiem tamtej zagubionej duszy, która kiedyś zdecydowała, że nie podda się łatwo. ten pierwszy, niepozorny ogień pali się wciąż, tylko teraz całe miasto wie, jak mocno grzeje.

Ej, facet, no właśnie o tym myślałem dziś rano, kiedy patrzyłem na stare zdjęcia z lat 90. w porządku, te puchary, te sukcesy to jasna sprawa, ale jak się zastanowić, co tak naprawdę było wtedy tym "ogniem", a co jest teraz... Tamte chłopaki to byli naprawdę ludzie z krwi i kości, co żyli tym klubem po same uszy. Dojeżdżaliśmy w takie dziury jak Szczecin Dąb, gdzie nikt nawet nie wiedział, że Raków w ogóle istnieje — ale jakieś dwadzieścia gości z Częstochowy, część z nich jeszcze w dresach fabrycznych bo do roboty szli zaraz po meczu, ale na trybunie? Bóg narodzenia! Teraz patrzę na te nasze setki kibiców na wyjazdach, no, to chyba niebo a ziemia, ale... tamto to była walka o każdy metr kwadratowy dumy. Oni grali, a my dopingowaliśmy, jakby od tego zależało nasze życie, bo w pewnym sensie tak było. Pamiętam, jak jedna dziewczyna, co miała może ze 16 lat, niosła samodzielnie wielką chorągiew przez całe miasto, bo jej stary był na meczu, a ona chciała, żeby rakowski duch dotarł tam, gdzie ona nie mogła. Teraz? Teraz te chorągwie są profesjonalne, drużyna gra na parkietach europejskich, ale czy ten sam ogień bije? Tamto to było takie pudełko zapałek — małe, słabe, ledwo dymiło, ale jak trzasnęło ogniem, to paliło wszystko. Oni nie mieli nic, dosłownie nic: kiepskie boiska, marne sprzęty, wyjazdy w zapomniane zakątki, a do tego jakaś tam pogarda ze strony reszty ligi. Ale mieli coś, co teraz, niestety, czasami nam umyka — tą zupełną, bezwarunkową wiarę, że ten klub jest ich domem, nie tylko miejscem do grania. Tamten Duch Rakowa to był chyba bardziej duch ulic niż stadionu. Teraz mamy stadion, organizację, piłkarzy, co się przebijają do europejskich elic, ale czy ci nowi kibice czują to samo, co ci zza tamtych lat? Widzę, jak młodych ludzi idzie na mecz w fioletowych koszulkach i myślę — fajnie, że tradycja trwa, ale... czy oni wiedzą, dlaczego ta koszulka jest taka ważna? I jeszcze jedna rzecz — tamci chłopacy nie bali się przegrywać, bo przegrana była dla nich czymś naturalnym, prawie jak niedzielny obiad. Oni grali, bo kochali, a nie dlatego, że musieli zdobyć punkty. Teraz to trochę inaczej — jesteśmy ambitni, chcemy wygrywać, i dobrze, że chcemy, ale czy ten poziom oczekiwań nie odbiera czasem tej radości z samego faktu bycia częścią czegoś większego? Puchar to super, ale nie wtedy, kiedy emocje są ściśnięte w żelaznej klatce "musimy wygrać". Podsumowując — dzisiejszy Raków to potęga, która robi wrażenie nawet na przeciwnikach, ale ta pierwotna, dziksza miłość do klubu... no, ona jest teraz rozcieńczona przez sukcesy. Tamten ogień nie zgasł, ale trochę przygasł pod warstwami lakieru i profesjonalizmu. I to jest w porządku, bo przecież każda epoka ma swój charakter, ale warto czasem zatrzymać się i posłuchać, jak ten pierwszy huk trybun brzmiał. Bo to właśnie on zbudował legendę. 🧡

kurde, ale opowiada niesamowita ta wasza młodzież, że niby nostalgia, a sięgniecie po to co najlepsze 😄 ale wam od razu coś powiem — ja tam byłem na tym meczu w 2010, kiedy Raków grał w... no w sumie nie ważne gdzie, bo chodzi o sam nastrój. przyjechałem z bratem, co na te czasy był w wieku jakichś dwudziestu paru lat, a ten to się taki wstydził, że niby "co my tu robimy, jeszcze się wstydźmy za ten klub", bo wszędzie były plakaty z naprzeciwka w stylu "Raków? co to za nazwa?" no i wiecie co? po meczu ten sam facet podszedł do nas i mówi: "widzę, żeście ze mną, brachu" — a my obaj mieliśmy na sobie stare, wymięte koszulki, te z lat 80, co to ledwo się trzymały 😂 i facet ten, no proszę was, tylko skinął głową, jakby powiedział "dobrze że jesteście" i poszedł dalej. nic więcej, żadnych słów. a wiecie dlaczego to było takie mocne? bo tamten dzień to była czysta wiara. nie liczyliśmy na to, że wygramy — myśleliśmy tylko "niech chociaż wstaną z kolan i pokażą, że to ich boisko". i oni to zrobili. nie pięknie, nie efektownie, ale z takim charakterem, że ci z drugiej strony byli kompletnie zaskoczeni. to był ten jeden moment, co Sedzia wspomina — ten zapał, co bije z serca, nie z kieszeni ani z mediów społecznościowych. i macie rację, że teraz mamy wszystko na tacy — stadion, kibice, nawet kontrakty na europejskie show, ale właśnie ten szacunek do korzeni czasem nam ucieka. kiedyś kibic nie musiał być trenerem, nie musiał znać składu na pamięć, wystarczyło, że kochał swój klub całym sercem, a reszta się jakoś poukłada. dzisiaj młodzi kibice mają takie wygórowane oczekiwania, że czasem zapominają, jakie to było uczucie, kiedy po raz pierwszy poczuliśmy, że ten fiolet to coś więcej niż tylko kolor. no i jeszcze coś — tamte lata dziewięćdziesiąte, kiedy jeździliśmy w kilkunastu na wyjazd, to była nie tylko walka z przeciwnikiem, ale i z samym sobą. bo jak masz dwadzieścia osób w kibicowskim vanie, to każdy musi się wykazać — ktoś załatwia kiełbasy, ktoś inny wymyśla trasę, a ktoś trzeci jeszcze naprawia antenę, żeby radio działało. dzisiaj wystarczy wstukać w telefon, że są bilety, i już się jest na miejscu. ale tamta wspólnota, te plotki, te kawały, te momenty, kiedy się traciło się wzajemnie na trybunach, bo dopingowaliśmy tak, że aż ochrypliśmy... no to się dzisiaj nie powtórzy. więc ja tam nie narzekam — widzę, że Raków idzie do przodu, ale warto czasem zatrzymać się i przypomnieć sobie, że legenda nie powstaje w ciągu roku. ona rośnie powoli, jak dobre wino, i czasem potrzeba dekad, żeby smakowała tak mocno, jak powinna. i właśnie dlatego tamte małe ogniki, co palili się w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, są tak ważne — bo to one rozpaliły ten wielki płomień, co dzisiaj świeci w Europie. i niech tak zostanie, bo żaden puchar nie zastąpi tej czystej, nieskażonej miłości do klubu. 🧡

a nie mówicie, że na stare lata stałem się taki sentymentalny, ale pamiętam, jak w 2003 roku pojechałem z kumplami na ten "pucharowy finał" do Zabrza — no bo pamiętacie, tam gdzie padało jak z cebra i trybuny były bardziej błotniste niż boisko, a my staliśmy w butach które wessało do kolan 😂 no i tak sobie stoimy, obrzucamy się błotem wzajemnie, bo jeden koleś przypadkiem nadepnął na swoją kanapkę z kiełbasą, którą upuścił wprost na swojego buta... a tam na trybunie siedzi facet z transparentem "Raków – najlepszy, bo nie ma wyjścia!" i tylko się śmieje, że "no kurczę, chłopaki, wreszcie macie swój styl!" i wręczył nam butelkę wódki "na rozgrzewkę" — a my ją wypili na raz, bo cóż, tamte czasy, nie? i następnego dnia po meczu (który przegraliśmy 0:5, oczywiście) szliśmy z powrotem do pociągu i cały wagon śpiewał "Żyjemy raz, więc żyjmy marnie", ale za to z takim hukiem, że nawet ten koleś co nadepnął na kanapkę zapomniał, że ma jeden but rozlany błotem i kiełbasą 😭🔥 no i wiecie co? to właśnie były takie chwile, kiedy ten duch Rakowa nie tyle budował legendę, co po prostu żył — brudny, głodny, ale szczery jak cholera. teraz, kiedy patrzeć na te nasze fioletowe rzeki na stadionie, to myślę: może i nie byliśmy zawsze mądrzy, ale byliśmy zawsze RAKÓW — i tyle. 🧡