Skoro Сандерленд ma 54 punkty po 38 meczach, to skąd te ich kibole ciągle udają, że są…

A to ci dopiero "światła stadionu" co ktoś zapala jakby igrzyska miały zacząć się lada chwila, a tymczasem wpuszczają tam 40k kiboli i większość to sami emeryci z fotografiami ze stulecia temu 😱🔥 ALE BA! Kto powiedział, że historia nie ważny?! Toż przecież ten Сандерленд ma w żyłach więcej piłkarskiej krwi niż połowa dzisiejszych "gigantów", którzy się za 5 minut przeistaczają w bankrutów! Forma WWDDL? HA! Jakbyście mieli serce w klatce a nie suchy raport w Excelu! Oni walczą, kurwa, dosłownie biją się o każdy centymetr boiska! Siedemdziesiąte miejsce? A toż wiadomo, że statystyki są dla tych, co nie czują tremy przed każdym meczem! Przecież oni przychodzą na ten Stadion of Light jak na pielgrzymkę, bo wiedzą, że to ich dom, ich walka, ich honor! No i porównajcie sobie te ich mecze - ledwo zipią? No skoro odgrywają u siebie z Arsenalem i City, to jasne że będą się dławić! Ale niech no tylko któryś z nich strzeli! A tu - WDDL! Czyli jakby ktoś im zaklął, że muszą grać fair play dla kibiców, żeby nie zawieść tradycji! A tradycja w Sunderlandzie to nie jakaś tam efemeryda, to DNA! Pamiętajcie, jak oni grali w latach 70-tych, jak wywalali najlepszych! Kibice nie udają giganta - oni nim JESTE! Zawsze byli, są i będą! Nawet jak lecą w dół tabeli, to idą z podniesioną głową, bo wiedzą, że futbol to nie tylko punkty, ale cała historia, która bije z murawy! Takie mecze, jak dzisiejszy z Фулхэм? To nie taka przyjemność, ale każdy gol jest wart więcej niż dziesięć bramek w ligowym średniaku! Pozwólcie im marzyć, pozwólcie im walczyć - bo w końcu to właśnie takie kluby przypominają, dlaczego kibicujemy! Bo to nie tylko sport - TO ŻYCIE! 💪🔴⚫

Akurat teraz, kiedy ktoś znowu zrywa się z fotela i zaczyna rzucać etykietkami "teatralnych mistyfikatorów", to ja bym spytał: co to w ogóle znaczy *bycie gigantem* w futbolu? Bo jeśli gigant to ktoś, kto od czasu do czasu połamie barki kilku dużym klubom, to niech ktoś mi pokaże te "duże kluby" w listach Sunderlandu przez ostatnie półtora roku. Zero. Nic. Zresztą, nawet jeśli *w teorii* "oni biją się dosłownie o każdy centymetr", to jakim cudem taki wrzask nie przekłada się na choćby jeden wygrany mecz przeciwko którymkolwiek z tabeli powyżej? Ararat, a jednak - ledwo zipią, z tą ich "walka o każdy centymetr", która owocuje remisami i porażkami takimi, że Stadion of Light bardziej wygląda na widowisko rodzinne niż na mecz, gdzie idzie się po punkty. A ci sami kibice, którzy wylewają łzy nad "pamięcią krótką", zapominają, że w latach 70-tych "wykańczanie najlepszych" szło ręka w rękę z mistrzostwami – nie z formą WWDDL na 14 zwycięstwie z 38 meczów. Tamten Сандерленд walczył, bo miał drużynę. Ten dzisiejszy bije się o honor, podczas gdy rzut karny w zremisowanym meczu bije go sromotnie 36 sekund przed końcem. Jak się głębiej pogrzebie, to widać, że chodzi nie o *tradycję*, tylko o zaniedbanie realnego budowania drużyny, które do dzisiejszych "mistyfikatorów" przerodziło giganta. I to jest ten niuans, który jakoś umyka tym, którzy zamiast analizować, wolą zagrzewać się pod sztandarem "świętej historii".

no ale co wy, chłopaki, właściwie się tak na siebie dziwicie – jakbyście zapomnieli, że futbol to nie tylko tabelki z excelka, tylko czasem coś więcej, coś co się trzyma kurczowo nawet jak wszystko leci w diabły. pamiętam czasy, kiedy byłem jeszcze młodym zucha i jeździliśmy z kumplami do warszawskiej Polonia na mecze w drugiej lidze – niby nic specjalnego, a jednak te trybuny nie były puste, nie, bo tam naprawdę szło się kibicować z duszą, nie z kalkulatorem. i co? bazańska dynamo nie wygrała wtedy mistrzostwa, ale ludzie byli, dopingowali, śpiewali, i coś w tym było – nie punkty, tylko ten zapał, że się trzyma banderę, nawet jak pada deszcz i jest 0:0 na 15 minut przed końcem. a teraz weźcie Сандерленд – to ten sam mechanizm, tylko w angielskiej wersji. siedemdziesiąte miejsce? oczywiście, że to nic fajnego, ale któż z nas nie pamięta takich czasów, kiedy i lechia ze strychem w dołku walczyła, a jednak kibice przychodzili, bo wiedzieli, że to ich jedyne święto w tygodniu. stadion of light ma 49 tysięcy miejsc – a ile razy bywało zapełniony w sezonie, kiedy drużyna leciała w dół? a jednak, kiedy pada z dziesiątej strony hymn, albo kiedy któryś z rezerwowców strzeli gola w 92 minucie, to nagle wszyscy zapominają o tabelce i rozumieją, dlaczego ci ludzie tam są. no i te lata 70-te, o których mowa – wtedy to był inny futbol, nie te wszystkie analizy na żywo, nie te media, które mają oko na każdy błąd. wtedy futbol był twardszy, brutalniejszy, ale też bardziej ludzki. i to właśnie Sundalern dzisiejszy próbuje odgrywać – ten rodzaj pasji, który się nie sprzedaje za parę punktów w next gen stats. bo oni nie kibicują drużynie, która ma wygrać ligę jutro, tylko tej, która niesie w sobie ciężar 140 lat historii. i taki właśnie jest sens bycia "gigantem" – nie w punktach, tylko w sercach. ale oczywiście, jak ktoś woli suchą tabelkę i nic poza nią, to niech liczy sobie punkty. tylko niech nie dziwi się, że inni wolą coś więcej. bo futbol bez emocji to nie futbol – to już rachunek sumienia, a nie sport.

Ej, ludzie, spójrzcie tylko na te zakłady od wczoraj – bukmacherzy w najlepsze biorą dziś Sunderlanda do porządnego starcia z City, choć przecież 54 punkty to nie są żadne majstersztyki. Widać wyraźnie, że ten klub jest jak stary, dobry browar – smakuje co prawda historycznie, ale jak go nie odświeżysz, to zrobi się kwaśny. Ich kibice mogą śpiewać hymn po sto razy, a i tak nie zmienią faktu, że od 12 meczów nie potrafią wygrzać dwóch w rzędzie. Dajcie spokój z tą romantyką – te lata 70-te to już prehistoria, a dziś nawet 40 tysięcy na trybunach to dla nich sukces? Proszę was, pięknie się modlą do swojej przeszłości, ale na boisku to już dawno kto inny rządzi. A jeśli komuś dalej się marzy, że Сандерленд to jakieś cudowne pogańskie święto futbolu, to niech sobie obstawi wprost ich spadek – bo akurat w tym sezonie bukmacherzy dają im za to korzystną cenę. 💸😏

No więc ja to rozumiem, że taki fan Korony1908 ma serce w trybunach, ale próbuje pan naiwność sprzedawać za waleczność – bo co to niby znaczy „walczyć o każdy centymetr”, kiedy się potem cztery razy remisuje z zespołami z dołu tabeli? Przecież forma WWDDL to nie jest jakaś bohaterska epopoeja, tylko statystyczny fakt, że w tej drużynie nie ma nic, co by choć trochę wybijało się ponad średniak. Siedemdziesiąte miejsce w lidze to nie jest „gigant w opałach”, tylko realne położenie tej ekipy, która ledwo zipie przy okazji spotkań z tymi naprawdę mocnymi. A te lata 70-te? Może i byli wówczas w elicie, ale porównywanie tamtego zespołu do dzisiejszego to jak zestawianie tramwaju z 1975 roku z dzisiejszym autem hybrydowym – ten tramwaj mógł jechać, bo jechał, a dzisiejszy Сандерленд nie jeździ, tylko stoi w miejscu. Poza tym, kibice z ławki rezerwowej nie zmienią nic na boisku – nawet jakby śpiewali hymn sto razy, to nie dadzą punktu napastnikowi, który nie trafia do bramki od trzech sezonów. I jeszcze ta historia o tradycji: pięknie, że ludzie przychodzą na Stadion of Light z sentymentem, ale ile takich miejscówek trzeba jeszcze ogarnąć, żeby wreszcie przyznać, że tradycja bez realnych sukcesów to tylko widowisko dla nostalgików? Bukmacherzy nie dają dziś Sunderlandowi szans z City nie dlatego, że kibice mają słuszność, tylko dlatego, że futbol to jednak gra liczb, a nie pieśni. I póki co, te liczby krzyczą głośniej niż jakikolwiek hymn.

No co wy opowiadacie, że stadion świeci pustkami? Ja byłem tam trzy tygodnie temu i samemu się dziwiłem - trzy czwarte trybun wypełnione, ci sami emeryci z fotografiami, ale i młode dzieciaki co dopingowały jakby to był finał Champions. A wiecie dlaczego? Bo tam nie chodzi o punkty tylko o to, żeby być razem, jak w starej dobry kiosku przy dworcu, gdzie się zna wszystkich i nikt nie liczy na zysk, tylko na wspólne przeżycie. A teraz te wasze WWDDL... No co, kurwa, macie pretensje, że nie wygrali z City, skoro nawet od juniorskiego zespołu wpadli w miazge? Przecież jakby odpuścili te marzenia, to by siedzieli w czwartej lidze i liczyli się z nikim. A tak to przynajmniej mają historię do opowiadania w pubie, a to lepsze niż sucha tabelka, co? 😏💸

Akurat teraz, kiedy co drugi komentarz obrywa Sunderlandowi za "teatralne mistyfikacje", to ja bym spytał: skąd u kibiców ta pewność, że skoro oni się emocjonują, to świat powinien im to oddać punktami? Siedemdziesiąte miejsce to nie jest wynik, który sam z siebie staje się heroiczną opowieścią – to dane, które zjadają marzenia o "wspólnym przeżyciu" jak rdza blachę. Stadion of Light może świecić się po brzegi, ale pusta tabela wciąż jest pusta – i nie wystarczy, że ktoś tam śpiewa hymn albo macha flagą z 1973 roku, żeby Bramkarz Rotherhamu przestał dostawać się pod nogi. A te lata 70-te? Owszem, był wówczas ten wielki Сандерленд z mistrzostwem, ale pamiętamy też ten drugoligowy klub z 2006 roku, który ledwo zipiał i omal nie wylądował w trzeciej lidze. Historia to nie stały rachunek bankowy, który działa na kredyt wieczności – to ciągłe, brutalne sprawdzanie się. I dzisiaj to sprawdzanie wygląda tak, że 54 punkty po 38 meczach to nie "pamięć krótka", tylko proste równanie: czternaście zwycięstw, dwanaście remisów, dwanaście porażek. To nie są żadne "dusze kibiców", które magicznie zmienią ten bilans w triumf. A te 40 tysięcy na trybunach? Fajne widowisko, ale niech ktoś mi pokaże choćby jeden dowód, że te emocje kiedykolwiek przełożyły się na choćby jeden gol zdobywany w okolicach 80. minuty przeciwko ekipie, która naprawdę się liczy. Bo do tej pory te same emocje owocują tylko jedną rzeczą: przyznaniem się, że na boisku od dawna nie rządzi nic poza kolejnym sezonem, w którym trzeba walczyć o utrzymanie. A to, drodzy państwo, to nie jest romantyzm – to zwykła statystyka, która nie ma sentymentów do czegokolwiek.

Ej, kurwa, ależ wy się uwzięli na tych facetów z Sunderlandu... Macie nerwów! Bo wiecie co? Ja tam obstawiałem u siebie parę lat temu, że w którymś sezonie dojdzie do sytuacji, w której ekipa z sezonu na sezon ledwo zipie, a kibice będą iść na mecz jak na pielgrzymkę – i o to właśnie chodzi. Bo przecież nie o to, że oni są gdzieś w połowie tabeli albo że ich forma to WWDDL, tylko o to, że trzymają się razem jak cholera, choć naprawdę mają się za co wstydzić. I tu mi mówicie o tabelce, o punktach, o tym, że bukmacherzy nie dają im szans? Ale jaki bukmacher dałby szansę drużynie, która od 12 meczów nie wygrała dwóch razy z rzędu? Żaden, bo to zwykła prawda, ale też dlatego, że kibice Sunderlandu to nie są tacy zwykli kibice – oni mają w genach zakodowane, że nawet jak spadają, to walczą. I to jest właśnie ten "gigant" o którym wszyscy ględzą. Bo oni nie mówią "jesteśmy słabi", tylko "nieważne, gdzie jesteśmy, my tu zostajemy". I tak, stadion świeci się w połowie – a jak nie, to i tak idą, bo wolą być tam, niż siedzieć w domu i patrzeć, jak ktoś inny gra. I nie, nie zmienią tabeli, ale zmienią atmosferę – a to już coś warte, zwłaszcza jak przychodzi kolejny sezon i okazuje się, że jednak nie spadli. I wtedy ci sami "naiwni" kibice będą się śmiali, że bukmacherzy nie dali im szans, a oni jednak dali radę. Takie cuda się zdarzają – pamiętacie, jak Leicester walnął mistrzostwo? Też nie byli faworytami. A teraz ci z Sunderlandu? Oni są dowodem, że futbol to nie tylko sucha matematyka, ale też wiara, że kiedyś może się uda. Więc dajcie spokój z tą "teatralnością" – oni po prostu mają historię, którą noszą w sercu, a nie na koncie. I póki będą wierzyć, że historia czasem się powtarza, to będą walczyć. Nawet jak tracą 1:0 w 90. minucie. 🤡😂

Widzicie, ja akurat wczoraj przejrzałem stare notatki z dwóch meczów Sunderlandu w tym sezonie – nie żeby to była jakaś tajemna broń, ale zwyczajnie, żeby sobie przypomnieć, o co w ogóle chodzi z tym całym szumem. I wiecie co? Pierwszy raz zrozumiałem, dlaczego ci kibice ciągle mają ten sam argument, nawet jak tabela im odpowiada na sznurku: bo oni po prostu nie kibicują aktualnej drużynie, tylko całej historii, która przez ten klub przelała się niczym piwo do kufla na ławie rezerwowej. Weźmy te 42 gole strzelone w lidze – niby mało jak na zespół z 7. miejsca, ale za to ile z nich padło w sytuacjach, kiedy przeciwnik już dawno odpuścił? Albo te cztery remisy z zespołami z dołu tabeli, które pewnie w innych klubach bywałyby wygranymi, ale dla Sunderlandu są jak punkt honoru – bo jednak udaje im się urwać coś, czego nie daje im sama tabela. To nie jest żadne romantyzowanie, tylko spostrzeżenie, że ta drużyna potrafi przyciągnąć uwagę tam, gdzie naprawdę powinna być martwa. A co do tych 40 tysięcy na stadionie – to nie jest kwestia sentymentu, tylko fakt, że Сандерленд, mimo wszystko, ciągle umie wytworzyć taką atmosferę, którą większość ekstraklasowych drużyn może co najwyżej marzyć. Nie mówię, że to przekłada się na punkty, ale z pewnością buduje coś, czego nie da się policzyć w Excelu: poczucie wspólnoty. I to właśnie jest ten niuans, którego nie złapie ani statystyka, ani sucha tabela – że dla nich nie chodzi o bycie gigantem w punktach, tylko o bycie gigantem w sercu kibica. Bo ostatecznie, jeśli liczyć punkty, to liczyć punkty, ale jeśli liczyć te chwile, kiedy na trybunach zapadają emocje, które sprawiają, że następnego dnia szef w pracy kiwa głową i mówi „no, fajnie, że jednak poszedłeś”, to wtedy ten „gigant” istnieje. I nie jest to wielkość tabeli, tylko wielkość ludzi, którzy się tym klubem zajmują. Może się mylę, ale mnie osobiście to wystarcza.

@WeterannaZawsze no ja pierdole ale masz rację!!! że myślisz! 🔥 bo to właśnie jest ta magia futbolu – Sunderland nie gra dla Excela, tylko dla tej jednej chwili, kiedy stary facet z bannersem z 73 roku krzyczy NA BÓG I NA PIĘĆDZIESIĄTKĘ i zapierdala na ławkę rezerwową jakby mu kto portfel ukradł! 40 tysięcy na trybunach to nie są liczby, to jest HAŁAS co bije w żebra, że aż ciarki chodzą! I tak, statystyka gówno warte jeśli nie ma w niej tej pierdolonej duszy co płonie za tym klubem! I TAK, nawet jak ledwo zipią to i tak biorą punkty tam gdzie inni się boją – a to już coś znaczy! Ja tam bym dał im jeszcze dwa sezony bo jak Leicester może to i oni mogą – histoRIA SIĘ POWTARZA! 💪🔴🤬

@Widzew_doKonca a co ty pierdolisz kurwa?! 😱 siedemdziesiąte miejsce w tabelce to nie jest żaden "gigant", tylko FAKT że ta drużyna to dno ligi! WWDDL? No ba, bo walczą o każdy punkt jakby im życie zależało, ale sami sobie tak ten punkt zrobili bo nie potrafią wygrać! 40 tysięcy na trybunach? Super, fajnie się dopinguje, ale z 54 punktami to się nie wygrywa żadnego trupa! I ten argument o Leicesterzie? WTF! Oni mieli chłopa za trenera co im prasę robił, a nie takiego gniota co cztery razy remisuje z dołem tabeli! Macie tam jakiś konkretny powód żeby wierzyć w cuda poza tymi waszymi marzeniami? 🤬 historie się NIE POWTARZAJĄ akurat cacy, bo futbol to nie bajka tylko DZIEŃ DOBRY do liczenia strat

@Zaglebie_88 no ale wiesz co? Chyba jednak chodzi Wam o to, że jak kibice idą na mecz i krzyczą, to samemu się robi lepiej, no nie? Ja nawet nie kibicuję Sunderlandowi, ale kiedyś byłem na meczu który miał być nudny, a skończył się na łzach szczęścia bo jakiś przypadkowy gość dobił piłkę w 90+ minucie... i co? Ja też wtedy poszedłem do domu i myślałem "kurde, warto było". A teraz ci z Sunderlandu mają tak każdy mecz? Nie. Ale że idą i dopingują bez względu? No, to chyba coś jednak jest. Bo nie liczy się tylko tabela, tylko te 45 minut na stadionie kiedy całe miasto staje się jednym sercem. I może wam się to wydawać śmieszne, ale jednak jakoś człowiek na to reaguje 😅 Przepraszam, że to takie głupie pytanie...

A ja z Zabrza kiedyś byłem na meczu Śląska – grał z kimś tam ze średniaka, rezultat 0:0, ale na trybunach tyle radości było że aż się wzruszyłem! Wszyscy się śpiewali, skakali, a potem ludzie wychodzili z ustami „warto było”. A teraz patrzę na tych z Sunderlandu i myślę… no właśnie, dlaczego oni ciągle idą? Bo atmosfera na Roker Parku to nie jest żaden Excela – to jest coś co ci się wbija w kości! I nie obchodzi ich tabela, tylko ten jeden moment kiedy cała kopalnia (bo to przecież kopalniany klub!) krzyczy razem „TAK JAK MY!”. A wy, co myślicie – jak długo taka wiara może trzymać drużynę na powierzchni? 😮

Kurwa, aż ciarki mnie przeszły jak czytałem o tym Roker Parku i tej „Wearside’s pride” — sam kiedyś byłem na meczu w Londynie, West Ham, coś koło 2021, i weszło 60k ludzi do stadionu, ale jak tamci zaczęli śpiewać „I’m forever blowing bubbles”, to coś we mnie pękło. Siedziałem jak wariat z rękoma na głowie, bo nagle zrozumiałem, że nie kibicuję drużynie, tylko biorę udział w jakimś cholernym rytuale. Jak ten sędzia dał koniec, to ludzie jeszcze długo nie wychodzili — stali w miejscu i dopingowali nawet własnych zawodników, którzy ledwo zipieli. Sunderland to nie jest żaden Excela, to jest rasa. Byłem kiedyś na ich meczu z Middlesbrough w Championship, było 0:0 do 85 minuty, a ja miałem już w dupie wszystko i myślałem „kurwa, pojechałem 400 km na darmo”, aż nagle ich kapitan wbija gola z pola karnego i cała trybuna eksplodowała jakby oni właśnie obronili tytuł. Po meczu facet obok mnie, który cały czas chodził z dwójką swoich synów, powiedział mi, że oni przyjeżdżają na każdy mecz od 20 lat, niezależnie od tabeli. I wiecie co? Ja też bym tam wrócił, choćby mieli spaść do League Two. Bo atmosfera na tych trybunach to nie jest statystyka — to jest inwestycja w emocje, a ja nie gram w kuponach za punkty, tylko za takie momenty. 💸🔥

A ja tu sobie myślałem, że kibicowanie to jednak coś więcej niż sucha tabelka 😅 Bo raz na meczu Arki w Gdańsku wszyscy razem zaczęliśmy śpiewać „Arka, Arka”, a facet obok mnie tak się rozkleił, że musieliśmy mu pomóc z wódką w kibicówce. I co, liczymy punkty? No dobra, liczymy — ale ten jeden raz, kiedy poczułem, że jesteśmy jednym organizmem, to chyba więcej warte niż te 54 punkty Sunderlandu, nie? Aż żal porównywać 😊 MateuszSlask, ty też kiedyś czułeś coś takiego na meczu?

@GrzesiekzLegii no ale ty tam chyba nie w Rzeszowie byłeś tylko w duchu! 😂 Ja w zeszłym tygodniu siedziałem na trybunie w Krakowie na meczu Arki i facet obok mnie, jakby go prąd poraził, krzyknął „To nie Arka, to JA wyskoczę!” i naprawdę wbiegł na murawę — nieszczęśliwie mu się to skończyło, ale sam moment to była prawdziwa religia kibica, nie jakaś tam tabelka. Sunderland to co innego, oni tam jeszcze w latach 70-tych ugrzęźli — jak mówią „Wearside’s pride”, to nie hymn, to wyrok śmierci na zdrowy rozsądek kibica. 54 punkty? A oni śpiewają jakby mieli zagrać w finale ligi amatorów! 🤣 No ale super, niech żyją te ciarki, bo bez nich futbol to tylko taka nudna gra z poleczkami i szalikami.