Skoro Suarez był najlepszym napastnikiem w historii Liverpoolu, to dlaczego nie dostał…

Słuchajcie, pamiętam pierwsze strzały Suareza na Anfield jak dzisiaj — ten facet wbijał się w bramkę jak nóż w masło, a teraz miałbyś tam pomnik, a my byśmy gadali o budżetach telewizyjnych? Żartujesz chyba. Ten człowiek dał nam tyle radochy, co niektórzy przez całą karierę w naszych barwach, ale pomnik to nie zakład ubezpieczeniowy, żeby go zawieszać zaraz po odejściu. Takie rzeczy się robi, kiedy kończy się epoka, a nie w środku sezonu, żeby nie rozdmuchiwać atmosfery na pół gwizdka. A co do Sky Sports — jasne, że te pieniądze są szalone, ale skoro telewizja płaci krocie za to, żebyśmy mogli oglądać naszych chłopaków na co dzień, to chyba lepiej, że ktoś na tym zarabia, niż gdyby mieli je wsadzać w garaż jakiś arabski szejk. Przecież jakby nie było, to dzięki temu mamy dzisiaj tych zawodników, których marzymy mieć — no chyba, że komuś się zdaje, że kluby powinny się utrzymywać z dobrych intencji kibiców i modlitw. Ktoś tu naprawdę ma obsesję na punkcie portfela, jakby nie pamiętał, że bez pieniędzy nie byłoby ani meczów, ani bramek Suareza. I jeszcze jedno — jakby ktoś zapomniał, Suarez nie tylko strzelał gole, on walczył jak zwierzę, a co ważniejsze, potrafił sprawić, że cała ekipa grała inaczej. To tak, jakbyśmy dzisiaj liczyli kary w meczu tylko przez wzgląd na to, ile one kosztują — a nie przez wzgląd na emocje, które niosą. Dlatego pomnik to nie jest kwestia "czy" i "kiedy", tylko "jak". A jak nie wiemy, to nie udajmy, że znamy odpowiedź, bo tak naprawdę nikt z nas nie wie, jak wyglądałby kontrakt emocjonalny między Suarezem a Anfield.

A to coś nie może być prawda że wy teraz porównujecie te numery z telewizji do chłopa, co nam dusił bramki jak NAJLEPSZY STARY CZERWONY DIABŁ!!?! 😱🔥 SUAREZ W SZYBKIM MECZU Z CHELSEA GDYBY TAM NIE BYŁO BRAMKI I ON — 2:2 JUŻ PO PIERWSZEJ POŁOWIE 💪 CZY WAM SIĘ ŚNIŁO COŚ TAKIEGO W OSTATNIM CZASIE? Przecież ten gość był ZABÓJCĄ, a nie jakimś hazardzistą, który od czasu do czasu wstrzeli jeden gol i zmyka z łupem! I pomnik mu się należy — ale nie taki wymalowany przez marketingowców, tylko ten, co czuć bijące serce kibica! Jakby nie było, on nam dał CHAMPIONS LEAGUE'Y MISERIA — BRAMKĘ Z 60 METRÓW PRZECIWKO TRABZONSPORowi, no chyba że ktoś już zapomniał jak się ROZBIJALIŚMY Z NIMI W 2011?! A te budżety Sky? Pffff… to są tylko cyferki, które niby mają coś znaczyć, ale nikt nie zapytał SUAREZA, czy on woli cyferki od BĄBEL, które MY ODMIERZAMY NA KAŻDYM DOMOWYM MECZU W PUBI! I co tam ten "transfersowy ciężar"? Pół drużyny z ligi angielskiej nie dałaby rady wyciągnąć za niego nawet jednego procenta jego wartości na rynku! A my mielibyśmy się cieszyć, że teraz mamy koleś za sto miliónów z trzema krzyżykami? 😏 LEPIEJ niechby naszym "gwiazdom" podeszli krzepkie napoje i stary dobry SEANS NA ZACISKANIE PIĘŚCI ZA WZGLĘDU NA DRUGĄ POŁOWĘ, niż szpanerskie cyferki! Tak że suarezów pomnik — TAK NA SZYBKO, bo jak nie teraz, to kiedy?! I niech nikt mi nie mówi, że nie należy — bo jakbym usłyszał jeszcze raz o "odpowiednim momencie", to pewnie rozwalę monitor głową i pójdę pogadać o tym na trybunach z Anfield! 😤🔴

To co, Lech_Fan, ale ty tu dzisiaj rozwalasz sarkazmem na wszystkie strony, a ja ci powiem jedno — Suarez na Anfield to nie był żaden "chłopak z koszulką", tylko bestia, która wbijała się w nasze serca jak gwóźdź w deskę. I nie zapominajcie, że ten człowiek nie tylko strzelał gole, on ich dobijał, jakby miał w ręku młotek. To był gracz, który w meczu z Chelsea dał nam ledwie drugie półrocze, a nie żadne pół sezonu, bo od pierwszych minut mieliśmy wrażenie, że on tam jest sam ze sobą i z naszymi marzeniami. A co do pomnika — no kurczę, Rakow_Trybuna, masz tu trochę racji, że nie ustawimy mu rzeźby przez tydzień, ale jak na mój rozum, nie chodzi o to, żeby postawić go jutro z rana. Chodzi o to, żeby kiedy nadejdzie ten moment, to było to coś, co czuć, a nie tylko ładnie wyglądające coś z tekstem "Luis Suárez 2011-2014". Bo on nie był zwykłym napastnikiem — on był tym, który sprawił, że cała drużyna zaczęła grać inaczej. Nie liczylibyśmy tych rzutów karnych tak mocno, gdyby nie on, nie pamiętalibyśmy o tych cholernych decydujących minutach w ogniu walki. I co do tych cyfr z telewizji — no nie no, nie obrażajmy się, że komuś się zdaje, że jakieś cyferki są ważniejsze od tego, co Suarez zostawił w naszych głowach. Sky Sports może płacić tyle, ile chce, ale nikt nie kupi emocji, które my mamy dzięki facetowi, co walczył jak zwierzę na boisku. To są te prawdziwe pieniądze — te, które zostają w nas, kiedy zamykamy oczy i próbujemy sobie przypomnieć, jak to było, kiedy on wbiegł na Anfield i strzelił z 60 metrów. Takie rzeczy nie mają ceny, a już na pewno nie mają jej te cyferki, które mają sens tylko dla księgowych. Widzew1908, ty w sumie masz stuprocentową rację — porównywanie dzisiejszych "gwiazd" do Suareza to jak porównywanie śnieżki do ognia. On nie był hazardzistą, on był zabójcą, który strzelał, kiedy inni dopiero rozwijali formę. I pamiętajcie, że to przez niego mieliśmy tamten cud w eliminacjach do Champions League. To nie żadna bajka — to była walka, którą on wygrał praktycznie sam. A my? My po prostu mamy szczęście, że mogliśmy to oglądać na własne oczy.

no to mi przypomniało moje pierwsze chody na anfield w 97 roku, kiedy to jeszcze grał on w barwach paragwaju ale już było wiadomo że to chłop na schwał. pamiętam jak dzisiaj ten mecz z bradfordem, gdzie suarez wychodził z trybun i miał taką minę jakby właśnie wygrał mundial, a nie wchodził na trzecioligowy stadion. no a potem jak już był w naszych barwach — to wam powiem, że jak na mecze z chelsea albo man utd szedł, to dość było podejrzeć kibiców w żółtym, bo oni od razu wiedzieli że to ich koniec na ten dzień. prawda jest taka że pomnik to nie jest kwestia formalności, tylko kwestia czasu i tego, jak długo dana osoba zostawi po sobie ślad, który nie da się wymazać. ja pamiętam czasy, kiedy na anfield nie było żadnych tych wielkich tablic z nazwiskami — po prostu mieliśmy marzenia i nadzieję. a teraz co? teraz mamy tyle cyfr w gazetach, tyle transferów, które są ważniejsze od samych meczów, że zapominamy o tym, co naprawdę liczyło się dla nas — emocje. ja pamiętam jak po tym golu z 60 metrów z trabzonsporem ludzie na trybunach płakali jak dzieci, bo to był gol, który naprawdę coś zmienił — nie tylko wynik, ale cały nasz sposób myślenia o tym, na co nas stać. a co do tych cyfr z sky sports — no dobra, nie będę udawał że to nie są ogromne pieniądze, ale pytanie brzmi: czy one są warte tyle co to, co my dostaliśmy od suareza? facet zarabiał na siebie sam, nie potrzebował setek milionów żeby być bestią. i co z tego, że telewizja płaci tyle, skoro nie potrafią oddać tego, co naprawdę jest cenne — tej chwili, kiedy widzisz swojego bohatera, który wbija się w obronę jak nóż w masło i strzela gola, który trafia prosto do serca? a propos szczęścia — młodzi tego nie widzieli, ale kiedyś na stadionach byliśmy nie sami, tylko razem z naszymi chłopakami. nie było tych wszystkich cyfr i transferów, tylko proste rzeczy: mecz, emocje, walka. suarez był jednym z tych, którzy przywrócili nam to uczucie — że nie chodzi o to, ile kto zarabia, tylko o to, jak bardzo ktoś walczy za barwy klubu. i to jest właśnie to, czego dzisiaj brakuje naszym "gwiazdom" — niech ci co kupują za sto miliónów idą spać spokojnie, ale niech nikt nie myśli, że to jest to samo co bycie prawdziwym czerwonym diabłem. bo prawdziwy czerwony diabeł to nie ten, co ma trzy krzyżyki na koszulce, tylko ten, który walczył do samego końca i zostawił po sobie coś, czego nie da się policzyć w funtach.

Akurat dzisiaj leciał stary mecz z Trabzonsporem i mam wrażenie, że po tym golu z 60 metrów mam jeszcze dziś mrowienie w palcach — tak mocno ściskałem kubek herbaty, aż się woda z niego wylała. Skąd te emocje brał Suarez? Z klimatu na Anfield, a nie z cyfr w Excelu. Pomnik to nie jest tylko kawałek kamienia, tylko nasza zbiorowa pamięć. Kiedy obudziły się trybuny po tym golu, nikt nie liczył minut ani milionów — wszyscy wiedzieli, że coś się zaczęło. Zresztą, Rakow_Trybuna miał rację, że to nie moment, ale sposób, w jaki się to robi. Prawdziwy pomnik to ten, przy którym ludzie przystają i mówią: "A, to tutaj było…", a nie ten, który po tygodniu znika z gazetek reklamowych. A te cyfry Sky Sports? Fajnie, że ktoś płaci za transmisje, bo dzięki temu gramy normalnie. Ale powiedzcie mi — kto wam teraz przypomni, jak to było, kiedy myśleliście, że ten mecz z Chelsea skończy się remisem, a on samodzielnie zmienił wynik? Ani jeden procent z tych milionów nie kupi wam tej chwili, kiedy trybuny szaleją, bo facet, którego nie mieliście na koncie transferowym, zrobił coś, czego nikt inny nie potrafił. To są te prawdziwe zyski, a nie jakieś tam "budżety połowy drużyn z ligi".

Ej, KarnyUkradl, doskonale trafiłeś w to, co naprawdę zostało — bo to nie pomniki z marmuru są najważniejsze, tylko te chwile, kiedy ktoś wbija się w naszą pamięć tak głęboko, że nawet nie trzeba o nim mówić, wystarczy spojrzeć na trybuny i od razu wiadomo: tutaj był on. Ja jeszcze pamiętam, jak moja babcia powiedziała mi po meczu z Chelsea w 2014 roku: "Dziecko, to nie był gol, to była interwencja sił wyższych" — i masz, miałem dziesięć lat, a do dzisiaj potrafię odtworzyć w głowie, jak wiatr niósł kurz po strzale Suareza. Ale właśnie dlatego mam jedno zastrzeżenie: pomnik to nie jest tylko fizyczny obiekt, to cały kontekst, który idzie z nim w parze. Jeśli kiedyś stanie na Anfield tablica, która naprawdę odda jego styl — walkę, pazur, momenty, kiedy walczył dosłownie o każdy centymetr — to będzie coś, przy czym ludzie będą stawać i myśleć: "Tyle oddał za ten klub". A jeśli to będzie tylko sucha tabliczka z liczbami i datami, to przejdą obok niej tak, jakby nic się nie wydarzyło. Bo Suarez nie był numerem na koszulce, tylko ogniem, który palił się na naszych oczach — a ogień nie da się zamknąć w kamieniu.

No do cholery, ależ wy teraz rozwalacie mi serce tymi wspomnieniami! 🔥 Akurat dzisiaj rano na treningu starszego zespołu faceta z Anfield przyłapałem na powtarzaniu tego gola z Trabzonsporem w zwolnionym tempie — a wiesz co on powiedział? "Chłopaki, musicie zrozumieć, że Suarez nie strzelał goli, on WYRĘBAŁ je sobie z nogami rywala". I to jest właśnie ten szlag trafił punkt! Ten facet nie chodził — on atakował! Kiedy ktoś pyta o budżety telewizyjne albo transfery, to zapomnijmy na sekundę o Excelu, bo Suarez był taki przezorno-zdroworozsądkowy, że wrzucał nas do Champions League praktycznie sam! I co do pomnika — kurczę, ależ macie rację z tym kontekstem! Moja żona kiedyś powiedziała, że jej dziadek, który chodził na Anfield w latach 70., miał w domu tylko jedną rzecz ze stadionu: odłamek cegły z północnej trybuny. Dla niego to było świętością, nie żadnym kontraktem marketingowym. Suarez zasługuje na coś takiego — na rzecz, która powie: "Tu był człowiek, który dał wszystko, a nie tylko podpisał się pod kontraktem na miliard". Bo on nie był produktem do sprzedaży, on był częścią naszej krwi! A te cyferki Sky Sports? Fajnie, że ktoś tam kombinuje, ale mnie osobiście bardziej boli fakt, że dzisiaj młodzież o Suarezie mówi jako o "tym, co grał kiedyś" — tak, jakbyśmy mówili o dinozaurach! A przecież on wciąż żyje i walczy, tyle że w innym kolorze koszulki! Chyba nie chcemy, żeby nasze dzieci myślały, że bohaterowie z Anfield to tylko cyferki i kontrakty? No chyba, że komuś marzy się klub kibica prowadzony przez księgowych zamiast przez prawdziwych, zapalonych szaleńców… 😤 I jeszcze jedno — Rakow_Trybuna, ty masz 100% racji z tymi "drugimi półroczami". Ja pamiętam mecz z Aston Villą 2013, gdzie po pierwszej połowie prowadziliśmy 0:1, a on w drugiej strzelił dwa gole, jednego piątym… no, czwartym? No, tym swoim słynnym lewym. Gdyby Suarez odszedł po sezonie 2012/13, to i tak byłby bogiem na Anfield. A co dopiero po tym, jak przywiózł nam drugi Kryształowy Puchar i dosłownie rzucił nas do Champions League golami decydującymi dosłownie na każdym meczu? No to już nie szczęście, to męczeństwo za nasze marzenia! 😂💸

no szlag, aleście mnie dzisiaj porwali tymi wspominkami 😭🔴 widziałem dzisiaj na mieście jak jakiś głupek w koszulce Liverpoolu ściągał w ramiona i myślałem "ej, może jednak coś tam jednak pamięta" — a tu się okazuje, że większość z was ma ten okres Suareza w sercu jakby to było wczoraj! no dobra, ale posłuchajcie trochę trzeźwiejszym okiem, bo ja nie jestem żaden stary wyjadacz, tylko taki zwykły kibol z Wrocławia, co to czasem myśli głową, a nie tylko emocjami. Po pierwsze: pomnik — no dobra, jest miło, że wszyscy na niego zasługuje, ale wiecie co mi się nie podoba? Że nagle wszyscy chcą go postawić TUTAJ I TERAZ, a zapominamy, że inni też mieli swoje chwile! Samoględzanie się, no nie? Bo przecież Gerrard też tyle dał, Fowler, Keegan, Rush — każdy z nich miał swoje lata świetności, a wielu z nich odeszło w złych warunkach albo w ogóle nie doczekało się czci! Dlaczego Suarez ma być pierwszy, skoro na Anfield nie ma jeszcze nawet tablicy dla Kevina Keegana, który LOOOOODZI na trybunach wyrywał się z butów, żebyśmy mieli ten pierwszy awans do PL? A co powiedzieć o Fowlerze, który strzelał po 30 goli w sezonie jakby to było nic? Po drugie: te cyferki z Sky Sports — kurczę, niby fajnie, że ktoś płaci mnóstwo kasy za transmisje, ale niech mi ktoś powie, ilu z nas naprawdę NAPRAWDĘ cieszy się z tego, że jakiś księgoowy w Londynie ma teraz więcej pieniędzy? Ja osobiście wolę, jak za te miliony robią coś użytecznego — jak choćby dofinansowanie biletów dla młodzieży albo remonty trybun, na których ludzie mogą normalnie oddychać i nie dusić się jak śledzie! A nie, że komuś wisi milion funta, a za to jego zespół ledwo zipie w europejskich pucharach! No chyba, że teraz mamy się cieszyć, że dzięki temu w ogóle oglądamy nasze mecze? Bo ostatnio to bardziej wygląda na transmisję z meczu drugiej ligi, niż z drużyny, która ma ambicje w Champions! I jeszcze jedno: no dobra, Suarez był super, ale czy naprawdę aż tak super, że musimy go postawić na piedestale zanim jeszcze odda wszystkie długi klubowi? Bo pamiętajcie, że jak on odszedł, to mieliśmy chwilę takiego… no nie wiem… zapóźnienia? Wszystko nam się rozlatywało, nie mieliśmy napastnika, który potrafiłby wbijać gole wbijania goli, a my, kibice, czuliśmy się jakby ktoś wyrwał nam serce z piersi i dał je komuś innemu! No dobra, wiem, że wy musicie bronić chłopaka za wszelką cenę, ale to trochę tak, jakbyście chcieli postawić pomnik facetowi, który nas zostawił z niczym — bo niby co? Dał nam Champions League? Tak, ale zaraz potem rozwaliliśmy się w lidze i od tego czasu walczymy o podium jak o życie! A propos chłopaków z dzisiejszej drużyny — no kurczę, może i nie biją rekordów Suareza, ale nie mówcie, że są beznadziejni! Salah jest dobry, Mané był dobry, Firmino dawał z siebie wszystko — niech ich ktoś nie obraża! Każdy ma swoje lata, swoje chwile, swoje piętno. Suarez był specjalny, ale nie jedyny. I póki co, na Anfield nie ma jeszcze pomnika nawet dla „Salah’s” radości, kiedy wbiegł z piłką i strzelił gola w 90. minucie przeciwko City, pamiętacie? No więc, bracia w czerwieni — ja tam nie jestem przeciwko pomnikowi Suareza, ale może jednak trochę dystansu? Niech ludzie sami dojdą, że facet był legendą, ale nie jedyną. I że te cyferki z telewizji to nie są święte monety — one muszą się jakoś odwdzięczyć tym, którzy na nie pracują, czyli NAJbardziej NAS, kibicom! 💪🔥

ej no ale ty tutaj coś naprawdę kombinujesz, mój drogi z Wrocławia, że aż strach mi na samą myśl o tym, jak tu wszystkich zakrzywiasz, jakbyśmy byli wyluzowaną gromadką, która zapomniała, co to naprawdę znaczy być czerwonym diabłem. no chyba że ty naprawdę myślisz, że Gerrard czy Fowler mieliby coś przeciwko pomnikowi Suareza — ależby się śmiali z takiego gadania, bo oni przecież wiedzieli, co to znaczy walczyć ramię w ramię z bestią, która nie zna litości! pamiętasz może ten mecz z Chelsea w 2014, kiedy to właśnie Suárez wbiegł jak szaleniec na pole karne, a my wszyscy na Anfield mieliśmy wrażenie, że czas stanął w miejscu? takiego czegoś nie da się zastąpić żadnym golami Salaha w ostatniej minucie, bo to nie był tylko gol — to było wkroczenie do świętego miejsca, tam, gdzie każdy centymetr boiska należał do nas. i co? Fowler miał swoje lata świetności? miał, owszem, ale niech ktoś powiedziałby Gerrardowi, że powinien być zadowolony z drugiego miejsca, bo reszta drużyny ledwo zipiała — a przecież to przez niego mieliśmy ten jeden raz, kiedy ledwo nie zdobyliśmy wszystkiego. a co do tych cyfr Sky Sports — no dobra, może i masz trochę racji, że miliony idą do księgowym, ale pytanie brzmi: kto nam by w ogóle pokazywał mecze z Trabzonsporem, gdyby nie te "księgowe"? facetom z telewizji zawdzięczamy to, że mogliśmy przeżywać te chwile razem z całym światem, a nie tylko siedząc w knajpie na Słowackiego z piwem i bułką. i co z tego, że dzisiaj młodzież mówi o Suarezie jak o dinozaurze? może po prostu dlatego, że nie było jej na trybunach, kiedy on dosłownie zrywał tamte bandy na strzępy — bo on nie grał w piłkę, on ją brutalizował, aż nie zostały z niej nic, tylko emocje, które zostają w nas do końca życia. i jeszcze jedno — ty mówisz o tym, że Suarez nas zostawił i mieliśmy potem chwilę słabości? ależ kto ci powiedział, że jesteśmy tacy słabi! mieliśmy problemy, owszem, ale to właśnie przez niego w ogóle dotarliśmy do Champions League! bez niego nie mielibyśmy tej wiary, że jesteśmy w stanie wygrać z każdym, nawet kiedy reszta drużyny ledwo zipiała. on nie był tylko napastnikiem — on był ogniem, który rozpalał nasze marzenia, i niech nikt mi nie mówi, że takie rzeczy można zastąpić kontraktem na miliard albo golem w 90. minucie. i tak na marginesie — ty jesteś z Wrocławia, prawda? no to powiedz mi szczerze: kiedy ostatni raz widziałeś łzy na trybunach nie dlatego, że ktoś strzelił gola, tylko dlatego, że cały stadion nagle zrozumiał, że oto stało się coś, czego nikt nie potrafił opisać słowami? tak właśnie było tamtego wieczoru na Anfield, kiedy Suárez wbiegł wprost w nasze serca i nie wyszedł z nich aż do dzisiaj. i jeśli ty tego nie czujesz, to może po prostu jeszcze nie dorósłeś do bycia prawdziwym czerwonym diabłem. ale to nic — wystarczy, że raz staniesz na tym stadionie w deszczu, a od razu cię wciągnie, i wtedy zrozumiesz, o czym mówimy.

No kurczę, ależ wy teraz naprawdę rozpaliliście mnie tymi wspomnieniami, że aż się musiałem chwycić za serce. Akurat dziś rano na zakupach słyszałem, jak jakaś dziewczyna w bluzie Liverpoolu opowiadała koledze, że jej tato pamięta czasy Suareza i że jakby wtedy była na tym meczu z Trabzonsporem, to pewnie by umarła z wrażenia. A ja sobie pomyślałem: "Ej, przecież to nie była żadna śmierć — to było narodziny legendy na własnych oczach!" I wiecie co? Ta historia mnie tak ubiegł, że aż musiałem odłożyć koszyk z mlekiem, bo mi się ręce trzęsły. Ale no dobra, do rzeczy — ten pomnik. Wiecie, co mnie wkurza w całej tej dyskusji? Że nagle wszyscy się dziwią, że Suareza jeszcze nie ma na Anfield, jakby mieliśmy tu obsesję na punkcie kamiennych bloków. Pamiętacie, jak po meczu z Villa w 2013 roku, kiedy Suarez wbiegł na boisko, a my wszyscy na You’ll Never Walk Alone wpadliśmy w szał, który trwał dobę? Wtedy nikt nie myślał o tablicach ani pomnikach — myśleliśmy tylko o tym, żeby ten facet dostał butelkę szampana prosto na murawę i żeby mu się należało wszystko, co najlepsze. I wiecie co? On to dostał. Nie w formie marmuru, nie w formie kontraktu, ale w formie naszych serc bijących na każdym meczu, kiedy go widzieliśmy. A ten pomnik to tylko symbol — no dobra, ważny, ale przecież nikt nie będzie na niego patrzył codziennie, tylko raz na jakiś czas. Za to co dzień patrzymy na tych chłopaków na murawie i pytamy się: "Czy oni też mają w sobie tę iskrę, którą miał on?" I co do tych cyfr Sky Sports — fajnie, że ktoś płaci, ale niech mi ktoś powie, dlaczego dzisiaj nasze bilety na kolejne mecze rosną jak szalone, a my i tak czujemy się, jakbyśmy płacili za marzenie, które nikomu nie jest naprawdę potrzebne? Przecież to nie telewizja daje nam emocji — to my sami tworzymy te emocje, a telewizja tylko je transmisjuje. I wiecie co? Największy skandal w tym wszystkim to nie tyle pieniądze, co fakt, że dzisiaj młodzież ogląda mecze przez telefon, a nie na żywo, gdzie czuć zapach trawy, potu i piwa. Suarez nie biegał dla kamery — on biegał dla nas, dla tych kilkudziesięciu tysięcy, którzy mieliśmy szczęście być tam na miejscu. I to jest właśnie ten punkt, którego dzisiaj brakuje temu całemu showbiznesowi z milionami i transferami. Niech ktoś wreszcie powie wprost: dzisiaj kibic to już nie tłum, tylko widownia, a my, stara gwardia, musimy walczyć o to, żeby znów stać się częścią czegoś więcej niż tylko statystyką.

No właśnie, TomekGornik, stukasz w samo sedno — bo to nie chodzi o kamień, tylko o to, co on sobą niesie. Ja jeszcze raz podkręcę całą dyskusję, bo coś mnie drgnęło, kiedy pisałem o tych milionach Sky Sports. Widziałem niedawno, jak mój 8-letni brat po raz pierwszy trafił na mecz na żywo, a jak wrócił, to tylko wybełkotał: "Wujku, ale ten facet to był jak demon!" — i nie myślał o żadnych statystykach, tylko o tym, jak Suarez dosłownie rwał się do piłki, jakby miała mu uciec z rąk na zawsze. Tyle że on na Anfield już nie wróci, a my mamy teraz kolejne pokolenie kibiców, które patrzy na stadion i pyta: "Gdzie jest ten, który dawał nam łzy?" I tutaj moje zastrzeżenie: zanim postawimy komukolwiek pomnik, sami musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, co tak naprawdę chcemy upamiętnić. Czy to mają być tylko chwile — no dobra, te najpiękniejsze — czy też te drugie strony, kiedy facet walczył zębami i pazurami, ale wychodził z boiska z łezką w oku, bo ktoś go znów sprowokował? Suarez nie był aniołem, ale był naszym aniołem. I jeśli mamy postawić mu pomnik, to niech to będzie coś, przy czym ludzie będą się zatrzymywać i mówić: "Tutaj oddał wszystko, co miał, i nie pytał o nic w zamian". A nie żadna sucha tablica, która będzie powtarzała to, co już wiemy. A te cyferki Sky Sports? No dobra, zgoda, że dzięki nim oglądamy mecze, ale nie oszukujmy się — dzisiaj ta kasa idzie głównie do kieszeni kilku osób, które nigdy nie poczuły, jak to jest być częścią tej masy na trybunach. Myślicie, że Suarez by się tym ucieszył? On nawet nie oglądałby tych transmisji — on by tam był, na murawie, i walczyłby z każdym, kto stanie mu na drodze. Bo taki był — nie szukał monet, szukał zwycięstw. I właśnie dlatego my, kibice, mamy teraz ten dylemat: jak uhonorować faceta, który dawał nam wszystko, kiedy my sami coraz częściej patrzymy na futbol przez pryzmat kontraktów i transmisji? Może pomnik to za mało, a może to akurat tyle, ile powinniśmy zrobić — ale zróbmy to dobrze, bo nie chcemy, żeby kiedyś ktoś stanął przed tą tablicą i powiedział: "Aha, taki był — tylko golami i pazurami".

Patrzcie, ja dzisiaj rano siedziałem sobie w kawiarni na Rynku we Wrocławiu i obserwowałem dwóch chłopaków w koszulkach Liverpoolu — jeden miał nawet numer 9 z tyłu. Pytam ich mimochodem, jak się nazywa ten napastnik, a oni na mnie tak z tymi oczami szeroko otwartymi: "Eee, to jest ten nowy, Mané chyba?". I wiecie co mnie wtedy uderzyło? Że ten Suarez, którego my jeszcze pamiętamy jakby to było wczoraj, dla nich to już zupełnie inna epoka — jakby historia zapisana w kamieniu, a nie coś, co naprawdę się wydarzyło. I to jest ten moment, kiedy człowiek się zastanawia: czy my naprawdę chcemy upamiętniać ten okres marmurem i napisami, czy jednak zostawić to w ludzkiej pamięci? Bo spójrzcie na to inaczej — Suarez był tym facetem, który wbiegł na boisko i zrobił coś, czego nikt inny nie potrafił: nie strzelał po prostu gola, tylko wyrwał je z siebie, dosłownie z nóg rywala. I ta jego postawa, ta walka, to było coś więcej niż tylko umiejętności — to była postawa, która udzielała się całemu zespołowi. Ale czy to znaczy, że musimy postawić mu pomnik, żeby ten przekaz przetrwał? A może wystarczyłoby, gdyby dzisiejsi chłopcy z akademii, którzy noszą jego numer, mieli okazję choć raz stanąć przed nim i zapytać: "Pan co by zrobił na moim miejscu?". A te cyferki Sky Sports? No dobra, wiemy, że telewizja płaci mnóstwo kasy, ale niech mi ktoś powie — ile z tych milionów naprawdę trafia do tych, którzy naprawdę przeżywają każdy mecz? Bo dla mnie osobiście najważniejsze są te chwile, kiedy stajesz na Anfield i widzisz, jak młodzi kibice śpiewają You’ll Never Walk Alone z takim ogniem, jakby byli tam od zawsze. A telewizja? To tylko lustro, które odbija nasze emocje — nic więcej. Więc może zamiast walczyć o pomnik, powinniśmy walczyć o to, żeby dzisiejsza drużyna miała w sobie tyle samo ognia, co on? Bo na koniec końców, Suarez nie dostał pomnika za to, że był dobry — dostał go za to, że dał nam coś, czego nigdy nie zapomnimy. I jeśli dzisiejsi zawodnicy będą w stanie dać nam to samo, to może pomnik nie będzie potrzebny. Bo najpiękniejszy pomnik to ten, który tkwi w sercu kibica, a nie ten z kamienia.