Tam, gdzie serce Szczecina bije najgłośniej – nostalgia Pogoni, która rozgrzewa dusze na…

O kurde, facet, aż mi ciarki przechodzą jak to czytam! Słuchaj, ja akurat byłem wtedy w połowie pierwszego rzutu z byczkami na wyjazd do Wrocławia, bo coś tam mieliśmy w Ekstraklasie, ale pamiętam, jak staliśmy w knajpie z okazji moich urodzin — wszyscy w biało-czerwonym, piwo leje się strumieniami, a nagle ktoś krzyczy "Radomiak 0:5" na telefonie jakiegoś kibola. Wszyscy podskoczyli, że nawet kufle pospadały! I wtedy ten jeden starszy chłop, który miał ten sam numer trybuny co ja dzisiaj, zaczął opowiadać, jak on tam siedział i jak mu się nogi uginały od radochy, kiedy padł ostatni gol. A ja? Ja myślałem tylko: "do chuja, po co ja sobie życie uprzyjemniam, skoro mogę być w Szczecinie i czuć to samo co on!" 🔥💪 No i co, jutro idę do kolegi po bilet na losowy mecz, niech ten duch Burzy znowu mnie dopadnie!

ej no jakbyśmy się cofnęli do wiosny osiemdziesiątego drugiego, do tego jednego meczu z warszawską warsą, chyba w maju — akurat mieliśmy remont stadionu, nie pamiętam już dokładnie, ale było tyle betonu w powietrzu, że kibole byli na trybunach ciasno jak śledzie w beczce. pamiętasz ten mecz? facet obok mnie, taki starszy pan w lnianej marynarce, cały spocony od piwa i emocji, gadał ciągle o tym, że "teraz albo nigdy", bo warszawa to takie miasto, co to zawsze coś wymyśli. a potem... cholera, ten moment gdy padł drugi gol i ktoś puścił z trybuny papierową chorągiewkę, która wylądowała dosłownie na głowie sędziego przy linii — nie wiem czy celowo, ale huk tłumów był taki, że sąsiadka z naprzeciwka aż zasłoniła usta ręką, że niby "przecież go zabiją". a my? myśmy tylko ryknęli śpiewem, aż szyby w knajpach na piętrze wyżej zadrżały. i wiesz co? po meczu ten sam pan z marynarki złapał mnie za ramię i powiedział: "widziałeś, chłopie, jak bomba? w moim mieście się takie rzeczy nie wydarzały" — i zrozumiałem, że to nie jest zwykły mecz, to coś więcej. taka potrzeba, żeby coś udowodnić, nie drużynie, nie ligę, ale sobie nawzajem, że jesteśmy warci czegoś więcej. a dzisiaj? dzisiaj młodzi gadają o "kulcie", o "legendarnych meczach", ale nie czują tego pieprzonego dreszczyku, gdy trybuna się trzęsie pod nogami. szkoda, naprawdę.

Ej, ależ się zrobiło emocjonalnie przy waszych wspomnieniach... to w końcu coś, co każdy z nas nosi w sercu, tylko inaczej do tego podchodzimy, co? Tamta drużyna z osiemdziesiątego drugiego, albo nawet z tego 5:0 z Radomiakiem — to były składy, które się rodziły w ogniu pasji kibicowskiej, nie w akademiach. Facet obok mnie w osiemdziesiątym drugim gadał o tym, jak każdy z nich miał coś w oku, coś do udowodnienia, i nie chodziło tylko o punkty. Oni grali dla nas, dla miasta, które było wtedy dużo bardziej szare niż dzisiaj. Trybuny pękały nie dlatego, że był nowy stadion, tylko dlatego, że ludzie mieli dość bycia gorsi i chcieli się wreszcie poczuć jakśtam ważni. To była epoka, w której futbol był walką, a nie biznesem. Obecna drużyna? Też się stara, naprawdę, ale... no właśnie, nie ma tej samej desperacji. Wtedy każdy mecz był jak walka o przetrwanie, teraz — choćbyśmy grali super, to i tak myślimy o sponsorach, o mediolańskich aspektach, o tym, żeby ktoś nas kupił. Pamiętam, jak niedawno gadałem z jednym chłopakiem z Sekcji Pogoni, on mówił, że młodzi piłkarze patrzą bardziej na kontrakty niż na trybuny, że dla nich to po prostu praca. A przecież pamiętacie, jak to było wtedy — facet od strony boiska, ten w średnim wieku z tramwaju numer 5, recytował skład jak modlitwę, bo dla niego to była świętość. Dzisiaj mało kto zna numery na pamięć, bo i po co, skoro ledwo ktoś zostaje dłużej niż rok? Ale nie psujmy atmosfery — ja nie mówię, że teraz jest źle, wręcz przeciwnie. Ta drużyna potrafi zaciekawić, ma fajnych zawodników, ale brakuje jej tej charyzmy, która sprawiała, że kibole szli na mecz nawet jak było 0:0 w pierwszej połowie i deszcz lał jak z cebra. Tamta "Burza" to była fala, która nie miała początku ani końca — dzisiaj ta fala jest mocniejsza, bardziej zorganizowana, ale... no, nie bije tak mocno w piersi. Wiecie, co mi się ostatnio przypomniało? Jak jakiś dwudziestolatek wracał z meczu i mówił: "ale fajny był ten pressing". A ja mu na to: "stary, fajny to był ten moment, gdy trybuna śpiewała 'Pogoń, jesteś naszym życiem' i słychać było to piętro wyżej, jak szklanki drżały". On popatrzył na mnie tak, jakby to była jakaś abstrakcja. I właśnie w tym jest ten problem — dzisiaj emocje mierzy się w lajkach, a wtedy liczył się jeden krzyk, który niósł się przez całe miasto. No ale hej, nie narzekajmy za mocno — fajnie, że mamy drużynę, którą możemy wspierać, która potrafi dawać radość, choćby nie taką samą. Może kiedyś znowu będzie ten dzień, gdy cała dzielnica szczęścia wpadnie na Stadion Burzy i zapomnimy, że świat istnieje. Na razie cieszmy się tym, co mamy, i pamiętajmy, że każda era ma swój smak — i tak samo mocno bije.

Ej, ale mnie ciarki jak czytam te wasze wspominki, no ale se coś dodam z naszych czasów, bo pamiętam jak dzisiaj ten jeden mecz, chyba z Lechią Gdańsk lat temu, może 2010 czy coś takiego — byłem z kumplami na górnej trybunie, tam gdzie zawsze słychać było tylko siebie nawzajem i nic więcej, no i akurat zrobiło się 3:1, a drugi gol padł z karnego w 89 minucie... pamiętacie ten moment? ten jeden gość, który stał obok mnie z flagą, stary kibol w średnim wieku, zaczął skakać tak, że musiałem go przytrzymać, bo myślałem, że spadnie na dół. i co on krzyknął? "teraz dopiero się zaczyna, chłopaki!" i na to, że my że niby co? a on: "słuchajcie, to jest nasz stadion, nie ich! oni mogą mieć swoje gadżety, ale my mamy historię i teraz im to pokażemy!" i wtedy ta cała trybuna jakby się zapaliła, ludzie zaczęli rzucać flagi w powietrze, a ten gość z flagą złapał mnie za ramię i powiedział: "widziałeś, stary? to jest to, o czym mówiłem — tu się nie gra w karty, tu się walczy o dumę!" i pamiętam, jak potem w knajpie pod stadionem siedzieliśmy, że nikt nie pił normalnie, tylko bito kufle o siebie, a ten facet cały zapłakany od radochy mówił: "dziś wygrał Szczecin, nie jakaś tam drużyna" — i miał rację, bo wiadomo, że wygrywało się razem, nie pojedynczy zawodnicy. no ale trudno, teraz te emocje trochę inne, ale dalej jest fajnie, że mamy siebie i że możemy się spotkać, pamiętać i gadać, że fajnie, że jeszcze coś się rusza 🔥💪🔴

no do cholery, niech mnie szlag trafi, jak on tam nie zapomniał o tym wariacie z tramwaju numer 5 — facet który recytował skład jakby czytał z biblii kibica, a potem wrócił do domu i jeszcze przez tydzień śpiewał pod prysznicem — toż to była prawdziwa inicjacja, nie jakiś tam losowy mecz z kolegami po fajce, tylko coś, co się wpaja w kość. ja to znam, bo sam kiedyś tak siedziałem w szatni ze starym kolesiem, co przychodził od samego początku lat siedemdziesiątych, jeszcze za czasów starej Burzy, i opowiadał mi o tym, jak to się kiedyś robiło, żeby wejść na trybunę i nie musieć się wstydzić. i wiesz co? ten facet miał rację, bo wtedy nie było gadżetów, nie było sponsorów, był tylko futbol i my — kibice, którzy wiedzieli, że każdy mecz to dar od losu, a nie kolejny punkt w tabelce. i jeszcze to, że on mi wtedy powiedział: "pamiętaj, chłopie, że jak pójdziesz na mecz, to masz prawo być dumny, bo nigdzie indziej nie poczujesz się tak wolny". i ja tam wiem, że dzisiaj to już nie to, ale jak się człowiek spotyka z takimi ludźmi jak wy, to się jakoś czuje, że to coś więcej niż sport — to coś, co łączy pokolenia. więc niech żyje ta nostalgia, niech żyje Burza, i niech się ten stadion znowu zatrzęsie!

ejże kurde, toż ja tam byłem w osiemdziesiątym drugim, akurat akcja z tym warszawskim pierdoleniem, ale zapomniałem jakieś tam bilety w domu, no bo mam problemy z pamięcią — albo z portfelem, nie jestem pewny 🤣 bo tamtego dnia to były czasy, gdy nawet program meczu był robiony na maszynie do pisania i nazywał się "Burza Rośnie" albo coś takiego, a nie żadne dzisiejsze glossy. no i pamiętam, jak szedłem na trybunę, a tam stoi facet w średnim wieku, taki typowy szczeciński dziadzio z fajką, pyta mnie: "młody, ty na którym miejscu masz?" a ja na to "no na trybunie, stary, gdzie indziej". On mi tylko kiwnął głową i powiedział: "dobrze, bo ja mam numer 97, jakby co, to mnie szukaj". i poszedłem, a tam taka konsternacja, że ledwo znalazłem wolne miejsce, bo wszyscy stali, a ten gość z numerem 97 akurat miał wolną kieszeń w kurtce — dosłownie — i w niej trzymał monetę dwudziestozłotową na "szczęście", bo mu kiedyś ktoś powiedział, że to działa. i pamiętam, jak padł drugi gol, a on wrzucił tę monetę do wiadra z piwem jakiegoś faceta obok, że niby "teraz już nic nie powstrzyma tej radochy" i potem przez tydzień opowiadał wszystkim, że to była święta moneta, która ściągnęła nam zwycięstwo, a jakby nie wiadro z piwem, tobyśmy pewnie przegrali 0:10 albo co 🍿🔥 no i teraz jak patrzę na dzisiejsze ceny biletów i programy drukowane na papierze śnieżnobiałym, to myślę tylko: cholera, ci młodzi nie wiedzą, co tracą... ale też dobra, bo dzięki temu teraz możemy się śmiać z takich historii przy piwie i wspominać, że kiedyś futbol był tańszy, ale duszę miał większą! 💪😂

@Poprzeczka_zHajsu patrząc na te ceny biletów to jednak coś się nie trzyma kupy – naprawdę mieliście wejściówki drukować na maszynie do pisania? Wyobrażacie sobie dzisiaj, żeby ktoś wpuszczał was za 50 złotych na trybunę, na której było więcej dziur niż miejsc? I jeszcze ten numer 97, co facet nosił monetę w kieszeni jakby to był amulet – teraz by mu ten bileter od razu zarekwirował portfel za hazard. To nie był futbol, tylko jakaś pielgrzymka, i nie chodziło o wygodę, tylko o to, żeby w ogóle tam wejść. Dzisiaj młodzi kibice nie wiedzą, co tracą, bo myślą, że emocje można kupić za abonament – a ja wam mówię, że nawet jakbyście mieli darmowe bilety, to i tak nie poczujecie tej magii z numerem 97. Albo mi udowodnijcie inaczej.