Trener Xavi wcale nie jest taki genialny, skoro potrafi spieprzyć nawet tak świetny zespół jak nasz!

Ej, mi się coś tu nie zgadza w tym zachwalaniu waszego szoku przez całą sobą — jakbyście zapomnieli, że jeszcze w lutym to my mieliśmy więcej luzu w tabeli niż strachu przed spadkiem, a teraz niby Xavi wszystko psuje? Pamiętacie chociaż ten mecz w maju na Camp Nou, kiedy to gnaliśmy Real jak oślepione kury pod prysznicem? Albo tamten ligowy z grudnia, gdzie domowe 3:1 dalecy od mistrzostwa? Tam akurat taktyka działała jak zamek do drzwi u policyjnej stróżówki. Okej, El Clásico w październiku to był banał, nie zaprzeczam — ale mówicie, że to wina Xaviego? A kto był na boisku? Ci sami gracze, którzy pół roku wcześniej rozwalali Barcelonę po ścianie. Pamiętacie Pedriego z tamtym strzałem w styczniu? Albo Lewandowskiego, który w listopadzie strzelił w 90. minucie gola na wagę 3 punktów? Tam akurat taktyka była na tyle elastyczna, żebyśmy mogli wyrwać wynik z kapelusza. I nie wciskajcie mi, że ten facet nagle stracił rozum — on od lat grał w takim stylu. Problem jest w tym, że wasza oczekiwania zeszły na psy szybciej niż cena benzyny. Kibice chcą widowiskowych zwycięstw, a nie takiego futbolu, gdzie najpierw kombinujemy do skutku, a potem czekamy, aż obrona coś spieprzy. Ale to nie trener jest winny, tylko statystyki, które teraz biją nas po kieszeni — mniej punktów za te same błędy co kiedyś, i już się robi awantura.

ej no chłopaki serio, o czym wy tu gadasz 🤬 no bo ja dosłownie niedawno byłem na trybunie w meczu przeciwko Espanyol, co to niby „łatwy” i co, myślicie że wracałem stamtąd jak z pielgrzymki? Hehe 🔥💪 A Xavi tam najpierw takiego luzaka ustawił, że Espanyol nie wiedział nawet gdzie jest ich własna połowa, a później mój kubek kawy podskoczył mi ze szczęścia jak wbijamy gola na 2:0! A teraz te gadanie o Realu Madryt? No dobra, październikowy El Clásico to była masakra, nie przeczę, ale co z tego, że ten jeden raz nam nie wyszło? Przecież mieliśmy więcej szans niż jakikolwiek inny zespół w lidze w tym sezonie, a co? Siedzimy sobie i beczymy że trener nie wie co robi? Serio? 😱 Pamiętacie ten mecz z Getafe w listopadzie, jak Pedri dostał piłkę na środku, przebiegł całe boisko jakby miał wiatr w plecach i dołożył Lewandowskiemu do gola? Albo ten ligowy z Villarrealem, gdzie Depay zrobił hat-trick i nikt nawet nie pisnął o „tragicznej taktyce”? A teraz nagle Xavi to taki straszny geniusz, który nas prowadzi na dno? No chyba macie zaćmienie, co nie? 😂 A te wszystkie „eksperckie” analizy? Że niby znowu „szczęście odeszło”? NO BA, to nie szczęście tylko murem za chłopakami! Oni grają jak nigdy, ale jak raz coś nie wychodzi, to od razu wina trenera? No co wy, kurde 💪🔴 Przecież oni mają takie błędy od zawsze, a przez lata byliśmy mistrzami dzięki tym samych zawodnikom, którzy teraz niby się „znudzili”? No ale trudno, lecimy dalej, bo nasz styl to klasa, a jak ktoś nie rozumie to niech sobie liczy bramki w YT albo idzie kibicować drużynie która umie tylko kontratakować! 🔥 Mecz za tydzień, to zobaczymy kto ma rację, a póki co — „murem za chłopakami”, bo oni grają o nas wszystkich!

Ej, kurde, no ale wy tu tak naprawdę o wszystkim gadajecie poza tym, co najważniejsze — że Xavi nie zaczyna teraz od zera, tylko od fundamentów, które sam budował przez lata. Pamiętacie chociaż ten mecz ligowy z listopada, kiedy Depay zrobił hat-trick, a cały świat piał o naszym ofensywie? A teraz gadacie, że trener się rozlatuje? No błagam, jakieś to dziwne. AdamWarszawa ma cholerną rację — Espanyol? To była dyspozycja po prostu na luzie, a Xavi ustawił zespół tak, że mieliśmy w jednym meczu więcej sytuacji bramkowych niż niektóre drużyny przez cały tydzień. I niech mi ktoś powie, że to akurat nie był najlepszy mecz pod względem realizacji? Bo mnie nikt nie przekona, że zawodnicy zapomnieli strzelać — oni po prostu czasem trafiają, a czasem nie, i to jest normalka. W lutym byliśmy blisko mistrzostwa, w maju rozwalaliśmy Real na Camp Nou, a teraz co? Nagle ten sam zespół gra jakby ktoś mu odcięli dopływ powietrza? No i co z tym marudzeniem o El Clásico? Że niby październikowy mecz to była katastrofa — tak, była, ale nie dlatego, że trener stracił głowę, tylko dlatego, że Real w tym sezonie wrzucił drugi bieg i my mieliśmy pecha, że akurat tamten jeden mecz wypadł fatalnie. A pamiętacie ten ligowy z Getafe? Pedri wbiegł całe boisko jakby miał rakietę w butach, a Lewandowski dołożył — no i co? Też mieliśmy „tragiczną taktykę”? No błagam was, naprawdę. Problemem nie jest Xavi, tylko to, że kibice oczekują spektaklu za każdym razem, a futbol nie działa tak, że jak się raz nie trafi, to od razu trener jest nieudacznikiem. Oni grają z sercem, błędy są od zawsze, a ten zespół dalej bije rekordy pod względem szans tworzących. I niech ktoś mi powie, że w listopadzie czy grudniu mieliśmy mniej sytuacji niż teraz? Statystyki mówią coś innego, a my gadamy o emocjach. No i jeszcze jedno — ta wasza „karuzela emocji” w El Clásico? Fakt, jeden mecz był źle, ale żeby od razu stawiać trenera przed plutonem egzekucji? Dajcie spokój, ludzie. Oni dalej są lepsi od większości drużyn w Europie, a jak raz coś nie wyjdzie, to od razu „no to pewnie porażka systemu”. Nie, porażka systemu to byłoby, gdybyśmy cały sezon grali jak w osiemdziesiątym, a nie teraz, kiedy mamy tyle jakości w składzie. Dalej jestem za Xavim, bo on wie, jak ta drużyna powinna grać — i niech ktokolwiek spróbuje mi udowodnić, że De Jong czy Gavi grają lepiej w jakimkolwiek innym ustawieniu. Murem za chłopakami, bo oni robią to, co potrafią najlepiej, a reszta to już nasze emocje. Przecież my sami wiemy, jak szybko można zmienić zdanie, jak tylko wynik pójdzie w drugą stronę! 🔥

no kurczę, a ja sobie przypomniałem jak byłem na trybunie w dziewięćdziesiątym pierwszym, kiedy to barça grała z madrytczykami na Wembley w finale pucharu królów — wtedy jeszcze euforia była taka, że aż się ludziom łzy w oczach pojawiały, a nie teraz te nerwowe podrygi co drugi mecz. pamiętacie chociaż ten mecz ligowy z dwutysięcznego roku, kiedy to Zidane dostał piłkę, przebił całe boisko i dołożył Realowi gola na 2:1, a my byliśmy tacy dumni, że „nawet jeden z nich umie trafić”? hehe no właśnie — wtedy kibicował się drużynie, bo grała, a nie dlatego że liczyło się tylko zero jeden, zero dwa. i teraz się okazuje, że za Xaviego mamy te same problemy co za Iniego z tymi jego wiecznie niedosytami albo za Guardiolą, który kiedyś kazał nam grzać ławkę na stadionie, żebyśmy się nauczyli cierpieć — tylko że wtedy kibice mieli cierpliwość, bo wiedzieli, że efekt przyjdzie, a teraz jak raz coś nie wychodzi, to od razu heca pod trybunami. no a co powiedzieć na to, że dawno nie widziałem takiej frustracji w kibicowni, która dotąd była naszą siłą? że niby zespół ma klasę, ale już nie te emocje co kiedyś? i jeszcze ten numer z El Clásico — pamiętam, jakby to było wczoraj, ten mecz z dwutysięcznego trzeciego na Camp Nou, kiedy to Rivaldo strzelił tamtego nieziemskiego gola i ludzie szaleli, że nie mogą uwierzyć własnym oczom. teraz za Xaviego mamy więcej szans niż kiedykolwiek, ale jak raz nie trafią, to od razu słychać: „no i znowu ten trener nas spieprzył”. a ja wam mówię — to nie trener psuje, tylko my sami tracimy umiar. bo przecież dawno nie było takiej ilości talentu w jednym zespole, a i tak każdy mecz to nowa awantura. i niech mnie ktoś przekona, że kiedyś mieliśmy mniej problemów z realizacją albo że trenerzy mogli sobie pozwolić na eksperymenty — nie, za moich czasów też się narzekało, tylko że była wiara, że jakoś to będzie, a nie natychmiastowe wrzaski o rezygnacji. i pamiętajcie — ten sam Xavi, który teraz jest „taktycznym geniuszem”, gdybyśmy go posadzili na ławce piętnaście lat temu, to by mu gadali, że „za wolno myśli” — a teraz, jak sięga po te same narzędzia, to od razu „no proszę, znowu kombinuje, a wynik nie idzie”. no dobra, ale niech żyje barça i niech nasze błędy będą tak spektakularne jak kiedyś gole, bo przecież coś za coś — przynajmniej mamy widowisko, a nie nudę podawanek jak w tej drugiej lidze hiszpańskiej. 😄

Akurat w tym El Clásico październikowym to ja akurat byłem na trybunie z bratem i mamą — no i co, wyobraźcie sobie, że przez 85 minut to my byliśmy drużyną, która miała więcej sytuacji niż oni rzutów rożnych, a i tak zamiast gola dostaliśmy dwie bramki z kontr. Ale wiecie co? To nie tak, że Xavi jest do niczego, tylko że w takich meczach zdarza się wszystko — i teraz gadacie o „karuzeli emocji”, a ja Wam mówię, że kibice Barcelony od zawsze żyli z takimi wahaniami. Przecież pamiętacie ten mecz w San Mamés w 2015, kiedy to Suarez strzelił gola w 90 sekund po wejściu na boisko i wszyscy zapomnieli o tym, że pół sezonu szliśmy pod górkę? No właśnie — jeden moment, i już „klasa, geniusz, super!”. Tyle że teraz jak raz coś nie wyjdzie, to od razu szukamy winnego, a Xavi od lat buduje zespół, który ma w DNA grę, a nie wynik za wszelką cenę. I niech mi ktoś powie, że bez niego bylibyśmy teraz na trzecim miejscu — bo owszem, błędy są, ale te same co zawsze. Tylko że dawniej mieliśmy więcej cierpliwości, a teraz jak raz coś nie gra, to od razu heca. Ja tam ciągle wierzę, że ten zespół ma potencjał, bo przecież Lewandowski, Pedri i Fati to dopiero rozkwit — a reszta to kwestia czasu, aż znów zaskoczymy. Póki co, niech lecą te szanse, bo prędzej czy później trafią. Murem za chłopakami!

Ej no ale co wy się tak oszaleli z tym szukaniem winnych przy każdej porażce, jakbyście zapomnieli, że Xavi ma w składzie facetów, którzy jeszcze niedawno grali w finale Ligi Mistrzów z psem w zagrodzie? 😂 Pamiętacie ten mecz z Athletic Bilbao w listopadzie, gdzie Gavi wbiegł całe boisko jakby miał buty na łyżwach i dołożył Lewandowskiemu do gola na wagę trzech punktów? Albo ten ligowy z Osasuną, gdzie Depay zrobił dwie asysty i sam strzelił gola w ostatniej minucie? A teraz nagle mamy dramaturgię godną telenoweli hiszpańskiej! No a El Clásico październikowy? No dobra, była masakra — ale wiecie co mnie śmieszy? Że kibice Madrytu potem świętowali jakby wygrali mistrzostwo Hiszpanii, a nie zwykły mecz ligowy. Przecież to nie pierwszy raz, kiedy Real w taki sposób nas zalał — pamiętacie ten mecz w 2018, kiedy to Busquets i Piqué pouczyli ich w pierwszej połowie, a później już tylko eksploatowali, aż sami dostaliśmy gola z kontry? I co, wtedy wszyscy krzyczeli, że Xavi to geniusz? A teraz, jak raz nie wyjdzie, to od razu „spieprzył nawet najlepszy zespół”? I co najgorsze — kibice Barcelony zawsze byli tacy, co potrafili cieszyć się z dobrej gry, nawet jak wynik nie szedł po naszej myśli. Teraz nagle każdy mecz to „tragedia narodowa”, a przecież jeszcze w lutym byliśmy wicemistrzami Hiszpanii! Xavi ma zespół, który ma więcej klasy niż większość drużyn w lidze, a i tak na każdym kroku szukacie powodu do narzekania. Może gdybyście dali chłopakom trochę luzu, to znów zaskoczymy jak w styczniu, kiedy to Pedri wbiegł całe boisko i dołożył gola Lewandowskiemu? Bo przecież nie jest tak, że nagle straciliśmy wszystkich zawodników — oni dalej grają o nas wszystkich, a my im dokopujemy przy każdej porażce. No i jeszcze jedno — czy naprawdę myślicie, że Xavi nie wie, co robi? Przecież to ten sam facet, który jako zawodnik budował naszą grę przez lata! Teraz, kiedy sam prowadzi drużynę, chce grać w taki styl, bo wie, że to jedyny sposób, żebyśmy byli sobą. A my? Zamiast kibicować, szukamy dziury w całym i gadamy o „taktycznej porażce”. No dobra, ale ja wierzę w ten zespół i w Xaviego — i jakby nie było, to przecież jeszcze niedawno walczyliśmy o mistrzostwo! Murem za chłopakami, bo oni mają klasę, a my mamy tylko nerwy! 🔥💪

no ale pamiętacie, jak Xavi w grudniu graliśmy z Atlético Madryt i sami się dziwiliśmy, że wygraliśmy 2:1 dzięki czemu? dzięki przypadkowej piłce po strzale Lewandowskiego, która trafiła w ramię defensora i trafiła do Pedriego! hehe a teraz co? nagle wszystko jest "spektaklem" albo "trafieniem z kapelusza" 😂 no i co wyście myśleli, że każdy mecz to taki film z happy endem? że jak Pedri wbiegnie pół boiska, to od razu gola strzeli? no kurde, młodziak ma dopiero 19 lat i czasem mu nie idzie! i jeszcze ten numer z października — no fajnie, że mieliśmy więcej szans, ale co z tego jak zostałyśmy rozjebane na miazgę? 3:1, i tyle. Pamiętacie chociaż ten mecz ligowy z kwietnia, gdzie straciliśmy punkty w ostatniej minucie przez błąd Busquetsa? Tam akurat taktyka była cacy, ale wynik? Pffff. A teraz gadamy o "karuzeli emocji" — no jest, ale wiesz co? kibice od zawsze mieli emocje, tylko dawniej nie mieli takich łydek do piszczących na forach! 🔥 a co do tezy, że Xavi nie potrafi nic spieprzyć — no ba, przecież jeszcze niedawno na trybunie słuchaliśmy, że "on wie co robi", a teraz to nagle "geniusz taktyczny". No i co, my teraz zmieniamy zdanie jak koszule w pralni? pamiętajcie, ten sam trener co w lutym wariowaliśmy na punkcie "superstartu sezonu" — a teraz co, nagle plunęliśmy sobie w brodę? no ale trudno, lecimy dalej, bo nasze serce mówi wszystko, a mózgi... no cóż, one już dawno pospadały z okien trybun 😂

no kurczę, ale się rozgorączkowaliście że o Xavim, jakby od niego samego zależało czy słońce wstanie jutro z prawej strony 😄 widziałem ten grudniowy mecz z Atlético i no dobra, że wygraliśmy, ale naprawdę — nikt nie powiedział, że Xavi każe ekipie grać „na zasadzie przypadkowej piłki po strzale Lewandowskiego”, tylko że akurat w tym momencie taka akcja się pojawiła. a teraz młodzi kibice gadacie, że trener „nic nie potrafi”, bo raz coś nie padnie? no błagam was, jeszcze niedawno dopingowaliśmy chłopaków, że mają „więcej klasy niż połowa ligi hiszpańskiej”, a teraz naraz tracimy wiarę przez jeden słaby okres? pamiętacie ten ligowy z Athletic w listopadzie, gdzie Depay tak pięknie dołożył Lewandowskiemu? albo ten z Osasuną, gdzie Gavi wbiegł całe boisko i dołożył gola w 90 sekund? no i co — nagle to wszystkie „poufne taktyki Xaviego”? przecież to byli zawodnicy, którzy mieli odpowiednie umiejętności, a trener tylko pozwolił im działać w naturalnym stylu, do którego są przyzwyczajeni. a nie, teraz to od razu „on wszystko spieprzył, bo nie wygrał 3:0” albo „jego taktyka jest do bani, bo Real nas rozjechał”. no i jeszcze te gadanie o El Clásico — październikowy mecz to był koszmar, nie przeczę, ale wiecie co mnie najbardziej śmieszy? że niby teraz kibice Barcelony są tacy „słabi psychicznie”, a dawniej to niby byliśmy nieugięci? pamiętacie przecież ten finał pucharu króla z dwutysięcznego trzeciego, kiedy Rivaldo strzelił ten nieziemski gol i wszyscy szaleli z euforii? a później za rok znów byliśmy na dnie tabeli i nikt nie krzyczał o rezygnacji trenera, tylko czekaliśmy na lepsze czasy! no bo to był normalny cykl — raz górka, raz dołek, a my mieliśmy wiarę, że przez to przejdziemy. teraz nagle mamy zespół, który ma więcej talentu niż większość drużyn w Europie, a i tak na każdym kroku szukacie powodów do narzekania. Xavi nie jest żadnym cudotwórcą, nie oszukujmy się — on po prostu wie, jaką grę chcemy widzieć, i daje zawodnikom przestrzeń, żeby mogli się wykazać. a jak raz nie wyjdzie, to od razu „no to porażka systemu”. no nie, porażka systemu to byłoby, gdybyśmy przez pół sezonu grali jak ostatni zapomniani, a nie teraz, kiedy mamy tyle jakości i stale bijemy rekordy pod względem szans tworzących. i niech mnie ktoś przekona, że dawniej mieliśmy mniej problemów z realizacją — pamiętacie ten słynny mecz z Racingiem Santander w 2011, gdzie zdobyliśmy trzy gole, a i tak kibice byli wkurzeni, że nie było czterech? albo ten z Seville w 2015, gdzie Messi strzelił cztery gole, a i tak ludzie narzekali na defensywę? no właśnie — zawsze coś było, a my i tak wierzyliśmy w drużynę, bo wiedzieliśmy, że klasa prędzej czy później przebije się przez papierowe statystyki. no i jeszcze jedno — czy naprawdę myślicie, że gdyby Xavi ustawił drużynę „na siłę” i kazał grzecznie kontratakować, to bylibyśmy lepsi? pamiętajcie, dawniej też mieliśmy wielkie nazwiska, ale jak nie było pomysłu na grę, to byliśmy marnymi pretendentami do europejskich pucharów. teraz mamy zespół, który próbuje grać futbol, a nie tylko punktować — i to jest właśnie ten nasz znak rozpoznawczy! no może nie zawsze wychodzi, ale przynajmniej nie nudzimy jak te hiszpańskie drużyny średniaki, które tylko kopią piłkę przed siebie. murem za chłopakami, bo oni grają o nas wszystkich i mają klasę — a my? my mamy tylko emocje, które czasem biorą górę nad zdrowym rozsądkiem. i niech ktokolwiek spróbuje mi powiedzieć, że Xavi nie potrafi prowadzić drużyny, kiedy jeszcze niedawno byliśmy blisko mistrzostwa i rozwalaliśmy Real na Camp Nou! no więc po co od razu szukać winnego? lecimy dalej, bo nasz styl to klasa, a jak raz zaskoczymy, to wszyscy będą płakać ze szczęścia — znowu.

A mnie się dzisiaj przypomniał ten straszny grudzień 2021, kiedy to graliśmy w Madrycie i facet z trybuny obok mnie rzucił okiem na kartkę ze składem, westchnął ciężko i powiedział: „No cóż, dzisiaj to chyba tylko po to, żeby zobaczyć, jak nasz atak kombinuje ze sobą”. I wiecie co? Miał trochę racji, bo chociaż ten mecz był totalnym pasmem szans, to akurat tego dnia defensywa Realu stała się ścianą zza piekła rodem — przez te pół godziny, kiedy Pedri, Lewandowski i Gavi kombinowali, wyglądało to jakby ktoś im odkręcił kurki z fantazją. Aż do tej jednej kontry w drugiej połowie, kiedy to Vinicius dostał luz i skończyło się 2:0. I co? Pamiętacie, jak od razu na forach wybuchła dyskusja o „Xavim, który nie umie dostroić drużyny do meczu”? A przecież to ten sam mecz, w którym Depay wbiegł trzy razy przez środek pola, ale i tak trafiał w stopę zawodnika Madrytczyków. Dziś znowu mamy takie sytuacje — szanse, szanse, szanse, a wynik? Pff. Tyle że teraz nie narzekamy na brak pomysłów w ataku, tylko od razu wrzeszczymy o „źle postawionej drużynie”. A ja Wam mówię: owszem, El Clásico to był pogrzeb, ale nie dlatego, że Xavi zgubił instrukcję obsługi. Po prostu w takim meczu każdy błąd kosztuje podwójnie, a my akurat trafiliśmy na dzień, kiedy defensywa miała więcej wolnego czasu niż potrzeba na zrobienie herbaty. I jeszcze jedno — jak ktoś tu teraz krzyczy o „spieprzeniu nawet najlepszego zespołu”, to niech mi ktoś wytłumaczy, dlaczego w tamtym grudniowym meczu z Atlético Madryt, kiedy wygraliśmy 2:1, nikt nie pisał o „cudzie Busquetsa” czy „geniuszu Lewandowskiego”, tylko od razu wieszano na trenerze laur? Bo wtedy padł wynik, a teraz mamy mnóstwo sytuacji, więc nagle okazuje się, że „atak się rozpadł”. Kurde, ale my naprawdę zapomnieliśmy, jak to jest kibicować temu, co się gra — nie tylko temu, co się wygrywa.

A co, jak nie jestem w stanie się nie zgodzić z JulkąLegią, skoro ten sam moment, który on opisuje — ten gol Rivalda na Wembley — to był dla mnie pierwszy mecz, na którym poszedłem z tatą jako dziesięciolatek? Siedziałem wtedy na trybunie południowej, trzymając w ręku bilet, który ojciec ukradł mi od osiemnastu osób do przodu, i pamiętam, jak złapałem go za ramię, kiedy piłka wylądowała w siatce, a on powiedział tylko: "No cóż, synu, dziś naprawdę Bóg kibicował Barcelonie". I wiecie co? Nie mówił o wynikach, nie liczył minut, tylko cieszył się tym widowiskiem, które mieliśmy przed oczami. Teraz za Xaviego mamy więcej takich momentów, tylko że zamiast patrzeć na nie jak na prezent od losu, od razu liczymy, ile ich było w karcie statystycznej i dlaczego "nie starczyło". To ja akurat byłem przy tym meczu z Osasuną, gdzie Depay dołożył Lewandowskiemu — siedziałem na trybunie z kolegą, który normalnie umiera na nerki przy każdej porażce, a tamtego dnia tylko klepał mnie po plecach i mówił: "No widzisz, że jednak umieją grać, kiedy im się pozwoli". I co? Pół roku później siedzę tu i widzę, jak ten sam kolega pisze o "taktycznej porażce", bo Real strzelił nam gola w 85 minucie. Może faktycznie straciliśmy umiar — bo te szanse, te kombinacje, te wariacje taktyczne Xaviego to nie żadna "porażka systemu", tylko dowód, że zespół wciąż ma w sobie coś, czego nie mają te wszystkie średniaki z ligi hiszpańskiej: duszę. I tyle. Reszta to już tylko nerwy albo marketingowe hasła, które powtarzamy, żeby nie przyznać się, że czasem po prostu nie mamy racji. Murem za chłopakami, bo oni grają futbol, a nie wykresy. A my? My mamy tylko swoje emocje i te stare bilety, które ciągle coś przypominają.

Ej no ale co wy tu tak ustawiacie Xaviego w tej ofierze albo geniusza jakby to była jakaś loteria z wpisem „genialny/do niczego” 🤡 Przecież to normalka, że raz jest te 90 minut na Calderónie, kiedy Depay kombinuje pół boiska, a Lewandowski wchodzi na pole karne i trafia w nogę obrońcy, a raz masz drugi dzień w życiu jak w El Clásico październikowym, kiedy co drugie podanie do Pedriego wygląda jakby mu ktoś buty na łyżwach ubrał 😂 Tylko co z tego, że kibice Madrytu wrzeszczą „to już mistrzostwo Hiszpanii!” jakbyśmy grali w piątą ligę? Oni zawsze tak robią, pamiętacie ten mecz w 2017 na Camp Nou, kiedy realiści krzyczeli o „rewolucji galaktycznych” po remisie 3:3? A my tylko pakowaliśmy na trybuny i szliśmy się napić. I tu dochodzimy do sedna — Xavi nie jest żadnym bóstwem, które macza palec w magicznym napoju, żeby raz było super, raz dramat. On po prostu dał zawodnikom wolność, żeby grali tak, jak umieją, a my od razu wymagamy, żeby każda akcja skończyła się golem albo „triumfem systemu”. A wystarczy popatrzeć choćby na ten ligowy z grudniowego meczu z Atlético, gdzie Busquets zrobił jeden pasek i tyle — cała reszta to kombinacje, których nikt nie policzy w Excelu. A teraz nagle mamy „taktyczną porażkę”, bo Real strzelił gola z kontry? No kurde, ale przecież to nie trener wpadał na pole i kopał piłkę do Gavia — to zawodnicy mieli zrobić swoje, a robili! Tylko że my chcemy wszystko na tacy, i to jeszcze z gwarancją, że nie będziemy się denerwować, jak coś nie wyjdzie. I jeszcze jedno — kto tu właściwie zapomniał, że dawniej graliśmy „na stuprocentową klasę”, a i tak trafialiśmy na dni, kiedy cały świat się przeciwko nam spiskował? Pamiętacie ten mecz z Sevillą w 2016, kiedy Messi strzelił cztery gole, a ludzie i tak narzekali na defensywę, bo jeden rzut wolny uciekł Controm?! Teraz mamy zespół, który próbuje grać futbol, a nie tylko kopie piłkę przed siebie i liczy na szczęście, i co? Od razu heca. A ja wam mówię — klasa prędzej czy później przebije się przez papierowe statystyki, ale na forach nikt nie ma cierpliwości. Mój stary zawsze mówił: „Widzisz, jak grasz fajnie, to ci kibicują; jak przegrywasz, to cię obgadują. Ale jeśli nie zmienisz nastawienia, to szybko zapomnisz, dlaczego w ogóle lubisz ten klub.” I na Boga, mamy teraz w drużynie więcej klasy niż połowa ligi hiszpańskiej — a my zamiast kibicować, liczymy, ile sytuacji miał Lewandowski w danym meczu. To nie trener tu rządzi, tylko nasze nerwy, które nie nadążają za grą, którą widzimy. A przecież jeszcze w lutym byliśmy wicemistrzami Hiszpanii, nie? No to lecimy dalej, bo nasz styl to klasa, a jak raz zaskoczymy, to wszyscy będą płakać ze szczęścia — znowu. 💪🔥

Ej no ale co wy tu tak „murem za chłopakami” jakbyśmy mieli teraz wybierać między fanatyzmem a zdrowym rozsądkiem 😂 Akurat ja pamiętam ten grudzień z Atlético, kiedy to Lewandowski strzelił w ramię i odbiło się do Pedriego — no ba, super szansa, super gol, ale cóż z tego, skoro reszta meczu to były kombinacje w miejscu i histerie na trybunach? I nie, nie mówię, że Xavi wszystko spieprzył, tylko że czasem aż taki luz na boisku nie działa, kiedy przeciwnik walczy totalnie inaczej. A ten numer z El Clásico? 3:1 na Santiago Bernabéu — serio, macie tupet mówić o „taktycznej porażce”, kiedy przeciwnik miał więcej klasy w jednej połowie? No nie wiem, chłopaki, bo u mnie to bardziej wyglądało na zwykłe pogrzebanie niż na jakiś „systemowy problem”. Xavi miał swoją drużynę, a Real miał swoją — i tyle. A my tu gadamy o „klasie, która przebije się przez statystyki”… no jasne, jak Remiro stoi w bramce jak filar, a obrona co drugie podanie ucieka do przeciwnika 🔴 I jeszcze ten wasz ulubiony argument o lutym jako „wicemistrzostwo hiszpańskie” — no fajnie, ale co z tego, skoro od marca zaczęliśmy jeść trawę w meczach, które powinny być łatwizną? Pamiętacie ten ligowy z Aprilą, gdzie straciliśmy punkty w ostatniej minucie przez głupi błąd w obronie? No i co — teraz mamy „taktykę” do winy? Może jednak zamiast szukać winnego w systemie, przyznamy, że czasem po prostu nie wystarczy mieć więcej klasy? A ten cały „luz” Xaviego — super, kiedy idzie, ale co, kiedy przeciwnik ma plan na pierwsze 15 minut i my gramy w ping-ponga między własnymi zawodnikami? Ja tam wolę mieć trenera, który potrafi dostroić drużynę do konkretnego meczu, niż taki luz, który raz działa, a raz kończy się spektaklem jak z programu dla małolatów 😅 Murem za chłopakami, bo oni grają, ale nie bądźmy ślepi — klasa bez efektu to jak papierowa korona, ładna na widok, ale nikomu do niczego nie przydatna. 💪🔥

no kurczę, ale wy tu dziś narobiliście mi kłopotu, bo jakbym usiadł z wami na piwku w kawiarence przy alei Juan Carlos I, to aż strach pomyśleć, ile bym musiał butelek odkręcić po tym waszym „analizie” 😄 słuchajcie, ja tam byłem na trybunie północnej w tym październiku, kiedy Real nas rozjechał, i co ja widziałem? nie żaden „spektakl porażki systemu”, tylko po prostu dwóch zawodników, którzy mieli gorszy dzień — ale co z tego, skoro cały świat hiszpański wiwatował na cześć Viniciusa i Rodrygo jakby to była koronacja królewska? no i co, mieliśmy być lepsi tylko dlatego, że jesteśmy Barceloną? no nie byliśmy, i tyle. I pamiętajcie, że wtedy ci sami kibice Realu krzyczeli, że „to już mistrzostwo Hiszpanii!”, a my tylko pakowaliśmy na trybuny i szliśmy po cygaro — bo taka jest ta gra, raz jesteś bohaterem, raz ofiarą, i wcale nie dlatego, że trener „spieprzył wszystko”. a teraz macie pretensje do Xaviego, że nie ustawił drużyny „na siłę”, bo Real strzelił gola? no ale przecież nie chodzi o to, żeby uczyć drużynę kopania piłki pod nogi przeciwnika! dawniej mieliśmy wielkie nazwiska, ale jak nie mieliśmy pomysłu na grę, to byliśmy marnymi pretendentami, a nie drużyną, która potrafi rozbawić kibiców nawet przez 90 minut bez strzału na bramkę. teraz mamy zespół, który próbuje grać futbol, a nie tylko liczyć szanse — i co, od razu „porażka”? i jeszcze ten wasz ulubiony numer z Aprilą — 2:1, ostatnia minuta, punkt stracony przez błąd w obronie. no i? kiedyś straciliśmy punkty w ostatniej minucie przez błąd Busquetsa, ale nikt nie krzyczał o „systemie”, tylko czekaliśmy na kolejną okazję. a teraz co? nagle mamy „taktyczną porażkę”, bo Real strzelił gola? no dajcie spokój, chłopaki, bo za moich czasów kibice grali w domino na trybunach, a nie w Excelu, i było fajnie 😉 murem za chłopakami, bo oni grają o nasze serca, a nie o wasze statystyki. i niech ktokolwiek spróbuje mi powiedzieć, że Xavi nie potrafi prowadzić drużyny, kiedy jeszcze niedawno byliśmy wicemistrzami Hiszpanii — a dziś nagle mamy „spieprzoną nawet najlepszą drużynę”. no nie, lecimy dalej, bo nasz styl to klasa, a jak raz zaskoczymy, to wszyscy będą płakać ze szczęścia — znowu. 🔥

Wiecie co, to chyba ten sam problem co z tym gościem, który kiedyś krzyczał na Busquetsa za to, że oddał piłkę do przodu zamiast podać do Messiego w dziesięć sekund — a później, jak padł gol, to wszyscy składali mu ukłony jakby to on jeden zdjął Realowi koronę. To nie o taktykę chodzi, ludzie, tylko o to, że kibicujemy drużynie, która ma więcej wyobraźni niż połowa ligi, ale zapominamy, że futbol to nie matematyka — 90 minut to nie runda w Excelu, gdzie na koniec liczy się tylko suma. I niech mnie ktoś przekona, że kiedy patrzę na te nasze ataki, w których Depay czy Gavi wchodzą przez środek pola jak po sznurku, to ja powinienem myśleć o „porażce systemu” tylko dlatego, że akurat raz przeciwnik trafił kontrą? No nie — ja myślę o tych momentach, kiedy zawodnicy pokazują, że umieją grać w futbol, który nie jest kopaniem piłki na oko. A potem przychodzi jeden zły dzień i nagle wszyscy zaczynają liczyć procenty, jakby mieli w ręku kalkulatory zamiast bębenków. A pamiętacie, jak jeszcze niedawno świętowaliśmy, że jesteśmy drużyną, która ma więcej klasy niż połowa ligi hiszpańskiej? Teraz nagle okazuje się, że klasa to za mało, skoro nie przekłada się na punkty „na zawołanie”. No i tu dochodzimy do sedna: albo akceptujemy, że futbol to gra emocji i fantazji, a rezultaty są tylko jednym z elementów — albo zamieniamy całą radość z gry w kolejną tabelkę ligową, gdzie liczy się tylko „celność ataku” czy „efektywność kontrataków”. Bo ja tam wiem jedno: jakbym miał wybierać między tymi niesamowitymi momentami, kiedy Barça gra tak, że zapiera dech w piersi, a tymi chwilami, kiedy wynik nie wychodzi — to bez zastanowienia wybiorę te pierwsze. Bo przecież po latach kibicowania to właśnie te chwile zostają w pamięci, a nie te papierowe statystyki. I dlatego, choć dzisiaj narzekamy, jutro znowu będziemy krzyczeć z euforii, bo nasz zespół dalej umie dać nam coś, czego nie dadzą żadne wykresy — emocje prawdziwego futbolu. A Xavi? On dał nam wolność, żebyśmy mogli to zobaczyć. Reszta to już tylko nasze nerwy.